Het meningencircus

Het geven van oordelen is een levensvervulling voor de inwoner van de universiteit. Of je nu student bent die moet oordelen over de gevolgde cursus en docent, of de docent die beoordeelt of het wetenschappelijke artikel van zijn ‘peer’ wel de toets der kritiek kan doorstaan, of de leidinggevende die via ingewikkelde formulieren over de resultaten en ontwikkelingen van zijn medewerkers oordeelt.

Dan houdt menig burger zich ook nog vrijwillig onledig met het tikken van reviews over online winkels, nieuwe gadgets, hotelbedden en avondmaaltijden.

Maar waarom? En wat brengt het ons? Over deze en veel andere vragen over de zin en onzin van het meningencircus dat ons omringt, gaat dit zomernummer.

Zes wetenschappers vertellen hoeveel we nou écht wijzer worden van al die reviews.

Giorgio Touburg pleit in zijn afscheidscolumn voor het afschaffen van studentenevaluaties. “Ik ben in de afgelopen tien jaar veelvuldig door de mangel gehaald.”

Ook de universiteit wordt online vaak gerecenseerd. In deze bloemlezing diepen we de meest opzienbarende parels op. ‘Had mn bul gehaald hiero jaruh geleden is tog wel veranderd he’.

Sommige studenten en medewerkers zijn ware ‘veelrecensenten’. EM sprak met een aantal van hen.

De recensiecultuur is niet zonder gevaren, vindt filosoof Robin van den Akker. In dit essay pleit hij voor een herwaardering van het Goede, Ware en Schone.

Tim de Mey, hoofddocent Theoretische filosofie, kreeg veel feedback op zijn boek Het voordeel van de twijfel. Het bleek even leerzaam als confronterend.

Cijfers, evaluaties en peer reviews: het kan allemaal stukken beter.

Columnist Moo Miero schrijft over vooroordelen als: “Waarom zou je gaan werken als je ook gewoon mooi kan zijn en geld kan verdienen met niksdoen?”