Caleidoscoop

Het gebeurde op de avond waarop mijn vriendinnen en ik eindelijk het misdrijf rechtzetten dat we al zes maanden geen girls’ night out hadden gehad. Na een wild verhaal over een rat en een fiets, verraste mijn beste vriendin ons met het goede nieuws dat ze was toegelaten tot een masteropleiding in Spanje.

Verbijsterd – dat was de enige manier waarop ik mijn reactie kon omschrijven. Ik werd meegesleurd in haar euforie, terwijl er tegelijk een luik onder mijn hart openklapte. Aan de ene kant was ik ontzettend blij dat ze was toegelaten tot haar droomuniversiteit. Aan de andere kant kon ik het wrange gevoel niet onderdrukken bij de gedachte dat ik haar aanwezigheid zou verliezen. Mijn innerlijke kind stampte woedend met haar voeten en riep: “Hoe kun je me achterlaten? Ik dacht dat we dit samen zouden doen!”

Maar dit was haar moment, dus ik borg die gedachten op en vierde haar geluk en enthousiasme met de groep.

Later die avond, veilig op mijn eigen kamer, liet ik die gedachten opnieuw toe. Afscheid nemen van haar zou niet alleen een krater in mijn leven slaan, maar ook een punt zetten achter de zin die we de afgelopen drieënhalf jaar samen hebben geschreven. Logisch gezien wist ik dat die jaren voorbij waren. Maar mentaal? Ik zie de nerveuze 19-jarige versie van mezelf tijdens mijn allereerste werkcollege nog steeds haarscherp voor me, alleen en losgelaten in het kille, onbekende lokaal in het Theilgebouw. Achteraf vermoed ik dat al mijn studiegenoten zich net zo ongemakkelijk voelden – in een nieuwe omgeving vol vreemden.

Gevangen in die melancholische bui keek ik naar de maan buiten mijn raam: op een bepaalde manier zijn we allemaal onze eigen sterrenstelsels.

We beginnen in de ruimte, alleen in de eenzame duisternis, wanneer we aan ons studentenleven beginnen. Langzaam maar zeker verschijnen er nieuwe lichtjes. Sommige flitsen voorbij, andere blijven. Voor je het weet heb je een prachtige caleidoscoop van lichten in alle vormen en maten die samen jouw sterrenstelsel vormen, en hun plek is voor altijd in je hart gegrift. Zelfs de toevallige komeet, of de ster die inmiddels is gedoofd; ze zijn allemaal deel van jouw sterrenstelsel.

Veranderingen doen pijn, want elke beweging van een ster gaat gepaard met brandende hitte. Maar wat er ook gebeurt tussen de sterren, elke keer dat je omhoog kijkt, kun je niet anders dan ‘wauw’ fluisteren bij wat je ziet, omdat het grote geheel dat alles vormt op zijn eigen manier fantastisch is.

Hoe pijnlijk afscheid ook is, ik put troost uit deze gedachte. Terwijl ik de schitterende sterren van mijn sterrenstelsel met een zwaar maar trots hart zie wegvliegen, zal ik hun aanwezigheid altijd herinneren, dankbaar voor de tijd die we samen hadden, en de liefde die nooit zal verdwijnen.