Strijd tegen sereniteit

Er zijn steeds minder plekken op de campus om tot rust te komen, ziet columnist Giselle. Zelfs haar favoriete bankje wordt omringd door hekken en boormachines.

Twee maanden geleden gaf ik een lofzang op het afgelegen Pierre Bayle Monument. Een prieeltje dat aan de rand van de campus gedeeltelijk tussen de bomen staat, waardoor het de ultieme plek is voor alle verborgen activiteiten: huilen, roken en zoenen. Deze plek voelde als een toevluchtsoord. Maar er is een reden dat ik er weer over moet schrijven: het plantsoen rondom het monument is afgezet en afgegraven door een team monteurs die de hele dag hun radio aan hebben staan.

De universiteit voert een strijd tegen sereniteit en lijkt te winnen. Er zijn bijna geen plekken meer over om tot rust te komen.

Ik ben de laatste tijd vaak van 10 uur ’s ochtends tot 8 uur ’s avonds in de bibliotheek. Terwijl ik mijn scriptie schrijf, gaat het leven door: ik word afgewezen voor een master, ik heb last van mijn knieën en ik praat met mijn vrienden. Door het vele werken komt alles hard binnen en ik geloof niet dat ik dat kan of wil stoppen door mijn leven op pauze te zetten tot een deadline is verstreken. Ik probeer ruimte te creëren door schoonheid op te zoeken. Ik dacht dat ik die had gevonden in het Pierre Bayle Monument en dat die nu omringd wordt door hekken en boormachines stelt me teleur. Het is een beetje alsof je erachter komt dat de jongen die je leuk vindt zijn vriendin verbergt.

Er wordt blijkbaar aan een nieuw warmteregulatiesysteem gewerkt voor het Theilgebouw. Nu zijn de monteurs een warmteopslag aan het aanleggen. Dit gaat nog maanden duren. Mannen boren grote buizen in de grond en verplaatsen bergjes aarde van de ene naar de andere plek. Ze drinken samen koffie en dragen T-shirts van hun bedrijf uit Dedemsvaart. We zwaaien naar elkaar als ik langsloop. Aan het einde van de dag stappen ze allemaal in een groen busje en gaan ze weer naar huis.

Ze laten containers staan waar grijs water van de een naar de ander kabbelt en in de laatste bak dobbert een grote bal. Er lopen grote rode slangen die deze reservoirs van water voorzien. Toen ik woensdagavond nog eens om deze bouwplaats heen liep zag ik dat er een gaatje in deze rode slang was ontstaan en er nu een iele fontein over het grasveld sproeide.

Er is weinig rustgevends meer aan. Het parkje dat er nog maar half is, is er niet voor studenten om te ontspannen, maar lijkt meer een plek om installaties in te graven en het warmteregulatiesysteem mee te verbergen. Ik zou ook wel zoiets willen hebben: mooie plekken om mijn eigen warmteregulatiesysteem in te verbergen. Misschien een opslagplaats voor schaamte onder mijn oorlel. Of een plekje in mijn beha waar ik teleurstelling kan vervangen voor hernieuwde hoop. Op de universiteit wordt het steeds hectischer. Ik zal de rust uit mezelf moeten halen.