Spar, red mij!

Columnist Giselle probeerde tevergeefs af te kicken van de Spar. Maar misschien is de campussupermarkt wel oké voor de Giselle die een scriptie moet schrijven.

Een vriendin probeerde mij van de Spar af te krijgen, voor mijn lichaam en portemonnee. Ze vond de supermarkt een symbool van hyperkapitalisme: een doorgeslagen systeem dat mij te veel liet betalen voor slecht eten. Zij nam haar eigen lunch mee van huis: volkorenbrood met humus, en appels die ze met een eigen mes in stukjes sneed. Met haar hulp kickte ik af en lukte het mij om twee weken nuchter te zijn. Ik voelde me zelfvoorzienend en volwassen, maar ik hield het niet vol. Er was niet genoeg ruimte in mijn handtas om lunch mee te nemen.

Ik sleurde haar weer mee het Spardoolhof in. Zij deed haar oren dicht tegen de technomuziek en ik zette mijn zinnen op een knakworst. Gretig ademde ik de dampen in van het kinderbadje worstwater. Bij de zelfscankassa werd ik beschuldigd van diefstal door een man met een micropony op zijn voorhoofd. Ik kon hem nauwelijks verstaan boven de muziek en begon te zweten in de mensenmassa. Met trillende vingers en een hotdog stond ik even later buiten. Waarom bleef ik teruggaan naar deze supermarkt?

Nu het einde van het jaar nabijkomt, ben ik noodgedwongen vaker op de campus en heb ik steeds minder energie om over een lunch na te denken. Een andere vriendin, die dezelfde druk voelt, laat mij de schoonheid zien van het Spar-absurdisme. Er schuilt zoveel creativiteit in deze miniwinkel. Wie had ooit gedacht dat je zoveel smaken kon toevoegen aan kwark? En waarom kopen we eigenlijk steeds vaker eten waar we niet op hoeven kauwen? Als Sparfan danst mijn vriendin mee met de technomuziek en koopt american cookies die nooit helemaal doorbakken zijn en niet naar chocolade smaken.

De Spar is ingericht op de lastminuteaankopen van gestreste studenten en daarmee een soort spiegel. Wanneer ik erin kijk zie ik iemand die niet te ver vooruit wil denken, iemand die houdt van felle kleuren en in haar pauzes niet tot rust komt. Niet de optimale Giselle, maar oké voor de Giselle die een scriptie moet schrijven. Die Giselle blijft nog even bestaan, dus ik zit eraan te denken om weer een koffieabonnement te nemen.