Aantekeningen met je telefoon

In het nieuwe geneeskundecurriculum gaan docenten soms wat star om met de regels, vindt columnist Arendje. Gelukkig is daar de vindingrijkheid van haar medestudenten.

Sinds twee jaar heeft de opleiding Geneeskunde een nieuw curriculum: ErasmusArts 2030.  De naam klinkt futuristisch, het onderwijs zelf is dat helaas nog niet helemaal.

Neem de manier waarop wij studenten moeten leren voor tentamens. In het ‘oude curriculum’ maakten studenten altijd dankbaar gebruik van de tentamens van voorgaande jaren en samenvattingsboekjes die je voor een paar euro koopt. Voor ons was er in eerste instantie simpelweg niets: geen oude tentamens, en zelfs een oefentoets met meer dan tien vragen was in de eerste maanden te veel gevraagd, omdat de studenten daar gemakzuchtig van zouden worden. In de woorden van onze opleidingsdirecteur: “Het is niet de bedoeling dat jullie alleen toetsgericht leren.” Super tof, aangezien je toch echt die toetsen moet halen om je diploma te krijgen.

Naast dit gebrek aan oefenmateriaal is er nog een ander knelpuntje: we mogen geen foto’s maken van opdrachten en powerpointslides en deze worden ook niet op Canvas geplaatst. De angst van de docenten is namelijk dat er dan volgend jaar niemand meer naar de werkgroepen komt. Zelf zou ik dan proberen mijn les boeiender te maken, maar dat is misschien te simpel gedacht.

Het gevolg van dit beleid is dat de collegezaal klinkt als een bos vol spechten met ADHD, zo hard tikken de studenten alle details mee. Docenten hebben vervolgens ook nog de neiging om een enorme en complexe tabel op het bord te zetten, te zeggen dat het toetsstof is, en dan binnen een minuut door te gaan naar de volgende slide. Overigens krijgen alle nieuwe studenten gewoon de aantekeningen van de ouderejaars, dat is immers the circle of life op de uni, dus de vraag is of deze strategie van de opleiding überhaupt werkt.

Gelukkig zijn studenten erg goed in inventief omgaan met de regels. Laatst had ik een werkgroep waarin een hele hoop belangrijk materiaal langskwam op het bord. Een normaal ietwat stille student stak haar hand op en vroeg: “Zou ik misschien aantekeningen mogen maken met mijn telefoon?” Wat volgde was een oorverdovende stilte, een docent die verbouwereerd voor zich uitkeek en uiteindelijk zei dat er niets in de regels staat over dat dat niet mag. Ze viste haar telefoon uit haar tas en maakte foto’s, die vervolgens dankbaar werden ontvangen in onze groepsapp.

Het mooiste aan deze situatie vond ik dat niemand daarna vroeg of het eigenlijk wel de bedoeling was dat er foto’s werden gemaakt. Een student vond een loophole en er werd onmiddellijk gebruik van gemaakt. Niet uit rebellie, maar omdat ze simpelweg het studeren wat makkelijker wilde maken. Misschien is dat uiteindelijk ook de beste les die ik geleerd heb van dit curriculum: if it’s stupid and it works, it is still stupid, but at least it works.