Waarom ik gestopt ben met mijn studie, en dat jou niet hoeft te ontmoedigen

“Maar je zit toch al in je tweede jaar?” Ik heb mijn teamleider net verteld dat ik ga stoppen met mijn opleiding en dus meer diensten wil draaien. Ik knik. Hij kijkt me aan alsof hij water ziet branden. “Wat zonde!”

Hij is niet de enige die het zonde vindt. Maar ik ben niet de enige die stopt met studeren. Volgens een rapport van de ISO schommelt het percentage van uitvallers of mensen die een andere opleiding kiezen tussen de 25 en 30 procent. En 55 procent van de studenten van mijn opleiding – Rechtsgeleerdheid – heeft na vier jaar geen diploma behaald, en van die 55 procent kiest een op de vijf een andere opleiding.

Maken die mensen dan allemaal een fout? En hoe zit dan met mij? Tot het tweede blok van mijn tweede jaar heb ik al mijn studiepunten in één keer gehaald. Is het dan inderdaad niet zonde dat ik al mijn harde werk uit het raam gooi, terwijl het derde jaar zó dichtbij is? Terwijl mijn diploma praktisch binnen handbereik is?

Maar misschien is ‘binnen handbereik’ niet de goede bewoording. Als iets echt ‘binnen handbereik is, moet je dan niet achterover kunnen leunen? Voeten op tafel, en je hebt het zo te pakken. En toch moet ik, om door te stromen naar het derde jaar, eerst nog regelmatig mijn boeken openslaan en mezelf tot minstens elf uur ’s avonds verdrinken in een eindeloze zee van theorie.

En dan zijn er ook nog werkgroepen, hoorcolleges, tentamens. Er is nog steeds een druk zo hoog dat ik soms niet eens meer weet welke datum het is. Een druk die me zelfs een ontzettend belangrijke deadline uit het oog liet verliezen, met een duidelijke sanctie: het missen ervan zou me voor de rest van het jaar uitsluiten van deelname aan Moot Court.

Voor wie het niet weet, Moot Court is een oefenrechtbank. Rechtenstudenten krijgen een rol toebedeeld, advocaat of aanklager, en moeten zich met dossiers voorbereiden op een fictieve rechtszitting. Na drie pleitworkshops volgt een eindzitting, waarin wordt gepleit voor een cijfer.

Mijn deelname aan Moot Court stopte al voor het echt begon. Het is namelijk verplicht om de dag voor een pleitworkshop, vóór 23.59 uur, een pleitnota en argumentatieschema in te leveren. Maar met een nieuw systeem waarin ik een vak extra moest volgen ten opzichte van het jaar ervoor, raakte ik het overzicht kwijt. Zo wist ik wel op welke datum ik mijn pleitworkshop had, maar niet dat het die datum al wás.

Dat wist ik pas toen ik studiegenoten tijdens een hoorcollege hoorde praten over hun pleinnota’s en argumentatieschema’s. En toen was het al te laat; mijn eigen pleitnota en argumentatieschema kon ik niet meer voor inleveren, en dus kon ik niet meer meedoen aan Moot Court.

Vanaf toen ging het eigenlijk steeds verder bergafwaarts. Ik was teleurgesteld – niet alleen in mezelf, maar ook in de situatie in het algemeen. Ik verloor de motivatie, en daardoor werd het steeds moeilijker om mijn boeken daadwerkelijk open te slaan. En dat zette me aan het denken: als ik merk dat het me allemaal teveel wordt, is het dan echt zonde om dit hoofdstuk van mijn academische carrière af te sluiten?

Ik denk van niet.

Wat ik de afgelopen tijd heb geleerd, neemt niemand meer van me af. Natuurlijk zal ik zonder de juiste papieren nooit advocaat, rechter of officier van justitie worden, maar ik durf te zeggen dat ik meer weet over het rechtsstelsel dan de gemiddelde Nederlander. Ik weet welke stappen ik kan nemen als een werkgever de grenzen van mijn arbeidscontract overschrijdt, en ik weet wat mijn rechten zijn als ik iets koop, maar er niet geleverd wordt.

Ja, in hindsight – dat is een bias die in mijn eerste jaar tijdens het vak Rechtseconomie besproken werd – had ik misschien beter vorig jaar kunnen stoppen. Net voor februari, zodat ik mijn geld terug had gekregen en niet zo hard voor dat bindend studieadvies had hoeven te werken. Maar ik heb ook geleerd dat je, door te denken in biases, niet groeit als persoon.

Het helpt niet om te denken ‘had ik het maar anders gedaan’. Het helpt om te denken in het moment, of om vooruit te kijken naar de toekomst. En als ik naar de toekomst kijk, zie ik mezelf niet in een advocatenkantoor of rechtszaal zitten. Dus waarom zou ik nog zoveel moeite steken in het afronden van een bachelorprogramma waar ik niet gelukkig van word?

Dus tegen iedereen die me nog vertelt dat het zonde is om te stoppen, zeg ik hetzelfde als wat ik tegen mijn teamleider heb gezegd: “Zolang ik me er beter door ga voelen, vind ik het helemaal niet zonde.”