Sandra had nooit verwacht dat haar inzamelingsactie voor Oekraïne zo groot zou worden

Sandra’s plan was om in haar eentje met een doos hulpgoederen voor Oekraïense vluchtelingen naar Polen te gaan. Maar binnen een week had ze een volgeladen vrachtwagen. Sandra’s Citroën was misschien niet bestand tegen de vele donaties, maar zij wel.

Ook genomineerd

• Kyra wil een toegankelijke campus voor iedereen
• ‘Geneeskundestudenten weten: als er shit is, moet ik naar Amir toe’
• ‘We willen meer voor de samenleving doen dan tien minuten spreekuur’
• Berfu zet zich in voor een duurzame toekomst

Terwijl Sandra naar het Van der Gootgebouw liep voor haar laatste tentamen van het semester, maakte een studiegenoot een grappig bedoelde opmerking over de invasie die net in Oekraïne had plaatsgevonden: “Waarom ben je zo gestrest? Dit is misschien wel ons laatste examen ooit.” Sandra, zelf Pools, was echter zeer geraakt door de oorlog. Dit was voor haar geen lachertje.

Na haar tentamen ging Sandra met haar tante – die toevallig ook haar baas is – naar Zeeland en daar dachten ze na over hoe ze ook een hulpactie op touw konden zetten zoals hun vrienden en familie die op dat moment in Polen organiseerden.

De Instagrampost

Aanvankelijk hadden ze een campagne voor ogen voor de Poolse klanten van hun bedrijf, maar een Instagram-post van Sandra schopte dat plan volledig in de war. “Morgen zet ik een grote doos op de begane grond van Polak, waar je tot donderdag goederen kunt doneren”, schreef ze. “Ik zal het allemaal met de auto ophalen om het van de campus naar Polen te brengen.”

Sandra werd de volgende ochtend wakker met tientallen shares en berichten. “Fuck, ze gaan me van de uni schoppen”, vreesde Sandra destijds. Nu: “Ik had niemand van Erasmus gevraagd of dit mocht, want ik had nooit gedacht dat het zo groot zou worden. Ik was zo gestrest.”

Ondanks dat haar post viral ging, twijfelde Sandra nog steeds of studenten zouden doneren. Dus voordat ze haar doos in Polak neerzette, haalde ze zelf wat spullen bij de Spar. Dan zou de doos wat voller lijken. Al snel bleek dat dit totaal onnodig was, want voor ze het wist, namen stapels dozen met hulpgoederen de benedenverdieping van Polak in.

In de schijnwerpers

Sandra ontving tijdens en na het verloop van de actie talloze bedankjes en felicitaties. Toch houdt ze er niet van om ‘in de schijnwerpers’ te staan, bekent ze. “Ik besefte dat toen ik mijn eerste werkgroep Academische Vaardigheden had en het meisje dat de presentielijst controleerde mijn naam zag en zei: ‘Oh mijn god, is dit die Sandra?!’ Ik had zoiets van ‘fuck, dit is echt erg’”, lacht ze. “Vanaf het begin voelde die aandacht heel raar. Nu met de nominatie voor Student van het Jaar voelt één kant van mij zich echt gewaardeerd en vereerd, maar ik heb altijd andere kant die zegt dat ik het niet alleen was. Alle mensen die hebben geholpen zouden de prijs moeten krijgen. Zonder de onbetaalbare steun van de Oost-Europese studentenvereniging en alle studentenvrijwilligers was dit initiatief niet mogelijk geweest.”