Met ontbloot bovenlijf in een nieuwbouwkeuken

Ik kreeg een berichtje op LinkedIn van een jongen met een Friese naam. “Hoi Giselle, vgm heb jij een pakketje laten bezorgen op mijn adres. Je kan m komen ophalen!” Bijna twee jaar geleden werden mijn huisgenoten en ik zonder pardon op straat gezet, omdat we, ondanks dat we altijd huur betaalden, nooit een contract hadden gekregen. Ik had het appartement sindsdien niet meer gezien.

Ik beklim de drie smalle trappen die ik jarenlang elke dag afliep. Een andere jongen, met een naam als Bas of Bram, doet open en geeft me de doos met mijn blauwe hemdje erin. Ik knipper met mijn ogen en vraag of ik even de woonkamer mag zien. Ik ben hier al zo lang niet meer geweest. Het mag, maar huisgenoot Thijs of Teun loopt wel zonder T-shirt rond. Vind ik dat erg?

Twee jaar geleden woonde ik hier met een Egyptische muzikant die ook graag zonder T-shirt rondliep. Zeker in de zomer, wanneer de intense zon door de grote ramen naar binnen scheen en hij nog niet bijgekomen was van zijn shift als kok. Ik vond dat niet erg. Mijn andere huisgenote, een Chileens-Ierse kunstenares, liep ook graag met ontbloot bovenlijf rond. Ook dat vond ik niet erg.

Maar de muzikant schrok ervan: borsten waren voor privémomenten met geliefden en/of baby’s. De kunstenares vond dat er geen verschil was tussen zijn borst en haar borst, en dat zijn kijk op haar lichaam meer zei over hem dan over haar. Hij gaf haar gelijk. De rust en de tepels keerden terug. Zelf hield ik mijn bovenstukje het liefst aan, maar het was fijn om te voelen dat dat niet hoefde.

Bij het zien van deze half ontblote jongen voel ik een moment van herkenning, verder voelt alles anders. Ooit was hier een keuken met een après-ski-uiterlijk: een betegeld aanrecht en tierelantijntjes aan de afzuigkap en kastjes met glas-in-lood. Achenebbisj, misschien, maar ik vond het charmant. Nu is er een strakke, glanzende keuken, een enorme bank en voetbal op tv. In totaal is de huur met 1250 euro omhooggegaan.

De jongens weten niet hoelang zij in het appartement kunnen blijven. De eigenaar wil het verkopen. Ik loop de smalle trappen weer af en verlaat het huis dat niet meer het mijne is. Vanochtend kreeg ik een berichtje van de kunstenares. Morgen drink ik thee met de muzikant.