Pied-à-terre

EM-columniste Giselle neemt bijna afscheid, niet alleen van het Rotterdamse studentenleven maar ook van haar kamer thuis-thuis.

Ik was op zoek naar het juiste behang, en wie met aandacht behang uit wil zoeken, moet behangboeken kunnen doorspitten. Speciaalzaken met behangboeken worden steeds zeldzamer, dus nam ik de tram naar Hillegersberg waar ik hulp kreeg om de zware boeken op tafel te leggen. Behangboeken hebben een specifieke geur. Ze ruiken licht zuur, een beetje naar chemisch papier en een beetje naar de geur die uit een naaimachine kan komen.

Ik zocht naar het juiste behang voor mijn oude kamer in het huis van mijn ouders. Zij zijn tegen elke vorm van stagnatie en samen maken we van mijn kamer een tweede gastenkamer waar je ook yoga kan doen. Nu ik er al vier jaar niet meer woon is het tijd om een nieuw leven te geven aan de kamer waar de spullen en kleren liggen waar ik niet meer naar omkijk.

Toen ik uit huis ging, was ik zenuwachtig. Ik was bang dat ik eenzaam zou worden en dat het me niet zou lukken om alles zelf te doen. Mijn moeder stelde me gerust met haar voorstel dat we mijn studentenkamer gewoon een pied-à-terre zouden noemen. Een voet aan de grond in Rotterdam om te overnachten, maar mijn thuis was nog steeds bij mijn ouders.

Nu ik vijf kamers verder ben, is het thuis gaan verschuiven. Of eerder gaan verdubbelen, want ik zeg ’ik ga naar huis’, ongeacht of ik naar mijn ouders of naar Rotterdam ga. Ik slaap ook al lang niet meer in mijn oude kamer, maar in de oude kamer van mijn broer die al eerder is vernieuwd en waar nu een fijner bed staat.

Zo kwam ik dus in Hillegersberg terecht. Voor mijn nieuwe oude kamer zocht ik behang met genoeg detail dat je er lang naar kan kijken en steeds iets nieuws ontdekt, maar niet zo veel detail dat het lijkt alsof het tot leven komt wanneer je probeert te slapen. Ik koos uiteindelijk een behang geïnspireerd op 17e-eeuwse stillevens. Een grijsblauwe achtergrond, met bloemen, bramen en een verdwaalde vlinder. Het is een textielbehang met een leerachtige textuur.

Ik bestelde drie rollen en maakte daarna een wandelingetje door Hillegersberg. Er hingen vlaggen met tassen uit voor geslaagde middelbare scholieren. Ik nam voor het eerst in mijn tijd in Rotterdam een tram helemaal van het einde tot het begin, van de Burgemeester van Kempensingel tot het Heemraadsplein, van Hillegersberg tot het Nieuwe Westen. Onderweg dacht ik aan de geslaagde scholieren die binnenkort waarschijnlijk uit huis gaan. Ik hoop dat zij, waar ze ook terechtkomen, grond onder hun voeten vinden.