Verknipte cheerleader

'Dit gaat pijnlijk worden', dacht columniste Laila toen ze begon te schrijven voor EM. Die angst werd haar drijfveer.

Nou, dit is hem dan. Mijn laatste column voor Erasmus Magazine.

Het is gek om te bedenken dat dit allemaal begon als een uitdaging aan mezelf toen de wedstrijd voor een nieuwe columnist werd aangekondigd.

Schrijven is altijd een moeizame klus voor me geweest. Soms bijna pijnlijk. Alle zinnen putten je aandacht en energie uit: passen ze in harmonie bij elkaar, leveren ze een beknopt, logisch beeld op? Wetende dat deze marteling mij te wachten stond, ging ik de uitdaging aan. Soms moet je het beest in de bek kijken.

Achteraf gezien begon de uitdaging niet met EM.

Een eeuwigheid geleden bepaalde mijn bindend studieadvies dat ik mijn dubbele bacheloropleiding moest verlaten. Ik stond op een kruispunt: in beroep gaan bij de examencommissie, overstappen naar IBEB, of de Erasmus Universiteit helemaal verlaten. Ik koos voor IBEB.

Ik voelde me een gigantische mislukking. Geen prestaties, geen richting, niet eens alle studiepunten. Overstappen naar IBEB voelde als terugkeren naar de campus met een enorme neonreclame op mijn voorhoofd met de tekst LOSER! Ik begon mijn tweede eerste jaar gevuld met de angst dat iedereen naar dat voorhoofd zou wijzen en erom zou lachen.

Maar die angst werd mijn drijfveer.

Die knagende mislukking dreef me ertoe elke kans die op mijn pad kwam met beide handen aan te grijpen, mezelf elke keer weer uit te dagen door deel te nemen aan commissies of op te treden als studentambassadeur. Iedere keer dat ik dacht ‘dit gaat pijnlijk worden’, werd een opstap naar waar ik nu zit, mijn columns te schrijven.

Elke gepubliceerde column was een uitdaging die gepaard ging met een nieuwe mijlpaal. De meeste voelden alsof ik te veel van mijn innerlijke worstelingen blootlegde, alsof ik mijn rauwe vlees in de etalage legde. Maar ik durfde het toch te delen, want terughoudendheid zou afbreuk doen aan de oorspronkelijke uitdaging die ik aanging door columnist voor EM te worden.

Druk verandert koolstof in diamanten, zegt men. Ik zal mezelf niet pretentieus tot diamant verklaren, maar elke keer dat ik mezelf tot ongemak dwong, kwam ik als een beter, scherper persoon uit de strijd. Een ander soort steen, als je wilt.

Angst werd nooit mijn vriend, maar ook nooit mijn vijand. Het is meer mijn persoonlijke verknipte cheerleader.