Te gelukkig om te schrijven

We hebben geleerd om stil te staan bij emotioneel moeilijke periodes, merkt columnist Laila op. Maar waarom besteden we niet dezelfde aandacht aan geluk?

Ik vind het moeilijk om te schrijven wanneer ik gelukkig ben.

Zittend in de stiltecoupé kneep ik mijn ogen samen terwijl de zonovergoten velden langs het raam voorbij schoten en ik mijn hersenen pijnigde voor inspiratie. Ik probeerde te graven in de diepe put waaruit mijn moeilijke periodes inspiratie vormden voor mijn eerdere columns. Lijden leek een essentiële katalysator te zijn. Deze maand liep ik tegen een probleem aan:

Ik ben simpelweg te gelukkig geweest.

Ik zocht naar een donkere gedachte om over te schrijven, maar stond met lege handen.

Objectief gezien is dat natuurlijk iets goeds. Toch bleef één vraag zeuren in mijn achterhoofd: komt reflectie alleen vanzelf wanneer we pijn hebben?

Denk er maar eens over na. Op het moment dat je emotioneel iets moeilijks doormaakt, is het eerste advies dat je krijgt om erover te schrijven, het onder de loep te nemen en meteen te beginnen met internaliseren. Maar wanneer je gelukkig bent, zegt iemand dan dat je hetzelfde moet doen? Dat je dat gevoel net zo zorgvuldig van alle kanten moet bekijken?

Nee. Geluk is een emotie die alleen gevoeld moet worden. Omarmd. Met rust gelaten, zoals je de zon vanzelf laat ondergaan.

Maar ik denk dat dat een tweede blik verdient.

Het is belangrijk om te begrijpen waarom je gelukkig bent en wat dat gevoel stilletjes heeft opgebouwd. Om het te bewaren voor de grijze dagen en te onthouden dat het echt was.

Ik wil schrijven over de heerlijke chaos van telefoongesprekken met mijn familie die uren doorgaan. Ik wil vasthouden aan de uitbundigheid van mijn eerste verjaardagsfeest thuis. Ik wil langzaam genieten van de tevredenheid als ik wakker word met warm zonlicht dat schuin door mijn raam valt, en uren later zien hoe het zacht wegvloeit in het water van de Maas. Deze momenten verdienen dezelfde zorgvuldige aandacht die ik altijd aan mijn moeilijke momenten heb gegeven.

Aan de andere kant, de kant die moeilijker hardop toe te geven is, zou verdriet soms ook gewoon mogen bestaan.

Ik heb de slechte gewoonte om meteen naar verklaringsmodellen te grijpen zodra een donkere wolk mijn gedachten binnendrijft. Altijd analyseren, categoriseren, dingen proberen op te lossen voordat ze echt zijn geland. Daardoor vind ik het lastig om ingewikkelde dingen te plaatsen die maar blijven hangen. Zoals het langzame, pijnlijke proces van een scriptie of een moeizame verliefdheid die nooit echt is verdwenen.

Ik wil blijven sudderen in mijn frustraties zonder ze meteen te proberen te benoemen. Ik wil overleven met gekwetste gevoelens zonder er een volledige analyse van te maken. Ik wil het oké vinden om niet oké te zijn en dat genoeg te laten zijn.

We hebben geleerd om alleen pijn te onderzoeken en van geluk simpelweg te genieten.

Misschien is het tijd om dat gelijk te trekken.