Hoe EM zich staande houdt als betrouwbare bron op sociale media

Nieuws kun je overal vandaan halen. Van je buurvrouw, van je familie en vrienden, van sociale media en van een journalistiek medium. Maar de ene bron is de andere niet, zeker niet in het huidige nieuwslandschap. Ook voor EM is het een uitdaging zich staande te houden. Want wie weet nog waar hij zijn (betrouwbare) informatie vandaan heeft gehaald na een dag scrollen, appen en nieuwsbrieven lezen?

Ik vroeg me dit af toen we onze nieuwe lichting studenten de beginselen van de journalistiek bijbrachten en meerdere aanwezigen nog wel wisten dat ze bepaald nieuws via social media hadden gelezen, maar niet meer wisten wie de bron was van dat nieuws.

Later die week was ik op het Nederlands Journalistiek Festival in Deventer dat dit jaar voor het eerst plaatsvond. Daar woonde ik een bijeenkomst bij van studenten journalistiek van Hogeschool Windesheim waarin journalisten in de zaal in dialoog gingen met ‘het publiek’, in dit geval een rijtje ‘gewone mensen’ die hun ervaringen met nieuwsconsumptie deelden.

Polariserende toon

Toen er werd gevraagd waar zij hun nieuws vandaan haalden noemden ze, naast kranten en tv, ook sociale media als bron. En vervolgens gaven ze veel kritiek op de polariserende toon van sociale media, en riepen ze de journalistiek op om meer objectiviteit te betrachten.

Ook hier werden dus sociale media als nieuwsbron genoemd en niet als nieuwsdrager, zoals een krant, tv-programma of sociale-mediakanaal van een journalistieke bron. Maar dat is alsof je een krant gelijkstelt aan een boodschappenlijstje of een reclamefolder, simpelweg omdat ze alle drie van papier zijn gemaakt en informatie bevatten.

Verwarring

Toch snap ik de verwarring wel. Met de komst van internet en sociale media is het herkennen van betrouwbare bronnen van informatie steeds lastiger geworden. Waarom zou je de ene influencer wel geloven en de andere niet? Of moet je een influencer per definitie niet op zijn ‘blauwe’ ogen vertrouwen? En ondertussen begeven professionele journalistieke media zich ook op social media om het jonge publiek te bereiken en iets van verschil te maken in de tsunami aan nepnieuws en non-informatie op die platforms.

Ook EM ontkomt er niet aan zich op Instagram, TikTok en LinkedIn te profileren. Toen we acht jaar geleden zagen dat ons papieren magazine bijna niet meer door studenten (en medewerkers) werd meegepakt, verplaatsten we ons nog meer naar daar waar het nieuws werd gehaald: online. En daarmee is ook EM onderdeel geworden van het grote digitale amalgaam van kletspraat, kattenfilmpjes en betrouwbare informatie.

Valide methode

En het enige waarmee je je als betrouwbaar journalistiek medium kan onderscheiden is dat je een valide methode gebruikt, je de bronnen waar je informatie vandaag haalt dubbelcheckt en daarover ook transparant bent in je producties.

Klinkt bombastisch, maar dit kunnen we heel praktisch aan onze studenten uitleggen: één bron is geen bron, dus check altijd of wat iemand beweert klopt, voer geen anonieme bronnen op tenzij, mix geen feiten met meningen en wees betrouwbaar en houd je aan je afspraken.

Alleen op die manier is EM niet een nieuwsdrager, maar een bron van nieuws. Een betrouwbare bron.