Etienne en Mijke zoenden voor het eerst op de Euromast

“In de zomer van 2011 kwam ik aan de Erasmus Universiteit werken. Ik wilde maximaal één jaar blijven, want mijn plan was om naar Zweden te gaan. Ik wist niks van Nederland en interesseerde me er ook weinig voor. Ik was zelf net gescheiden en helemaal niet op zoek naar liefde.”

“Toen ik bij een familiediner was, zocht mijn nicht online foto’s van mijn nieuwe collega’s op en wees ze me op Mijke. Zo van: die ziet er goed uit. En dat vond ik ook. Ze is zo mooi! Dus ik vroeg Mijke of we een keer koffie konden drinken. Ik kreeg het meest Nederlandse antwoord wat je je maar kunt voorstellen: ze lustte geen koffie. Dus ik dacht, ze bedoelt: sodemieter op. Maar het bleek dat ze gewoon echt geen koffie lust.

“Toch wisselden we even later na een diner met collega’s telefoonnummers uit, en begonnen we te appen. Op die manier raakten we verliefd op elkaar. Het was zo erg dat ik zelfs in de bioscoop met haar zat te appen. Toen legde ik even mijn telefoon op de stoel naast me, en is mijn telefoon gestolen. Ik was compleet in paniek. Het woord ‘ghosten’ bestond toen nog niet, maar ik was heel bang dat ze dacht dat ik niks meer met haar te maken wilde hebben, dus ik heb meteen na de film een nieuwe telefoon gekocht. De eerste kus was boven op de Euromast, heel corny, ik weet het.

“Eerst hielden we onze relatie op het werk nog geheim, want we werken op dezelfde gang bij de ESHCC. Het ging mis toen we een collega tegenkwamen op het Centraal Station. Ik nam meteen heel casual afscheid van Mijke: ‘hee ik zie je morgen!’, alsof we gewoon collega’s waren. Maar het was al te laat. Die collega had het meteen door en de volgende dag zag ik allemaal scheve blikken bij de koffiecorner, vooral van de vrouwelijke collega’s. Dus toen is Mijke met onze baas gaan praten, Susanne Janssen. Die vond het gelukkig allemaal geen probleem, zij is echt fantastisch. Het scheelt natuurlijk wel dat we wetenschappers zijn en ons eigen werk hebben, dat maakt het minder ingewikkeld.

Rugby kijken

“Zweden is het nooit meer geworden: elf jaar later zijn we getrouwd en hebben we twee kinderen. Er zijn wel karakterverschillen: zij is kalm, rationeel en conflictvermijdend. Ik ben Frans, dus ik heb niet zo’n moeite met een confrontatie. Zo leren we van elkaar. Gelukkig heb ik haar wel zover gekregen dat ze rugby met me wil kijken!”