Naar de Hoge Veluwe achttien jaar later: ‘Het is toch echt leuker dan ik het me herinnerde’

De allereerste kennismaking van redacteur Feba Sukmana met de Nederlandse natuur was op de Veluwe. Achttien jaar later bezoekt ze het Nationale Park de Hoge Veluwe opnieuw.

In de zomer van 2004 zette ik voor de eerste keer voet op Nederlandse bodem. Voor mijn studie Nederlands vloog ik vanuit Jakarta voor een twee weken durende taalcursus net buiten Zeist. Tussen het (heel hard) leren en het (niet zo hard) feesten door verkenden we met een tourbus het land. Terwijl ik leuke herinneringen heb overgehouden aan de vele excursies, vond ik het bezoek aan de Hoge Veluwe drie keer niks. Ik herinner me flarden van een wandeling op een koude regenachtige dag en een veel te druk Kröller-Müller Museum.

Nu waag ik een poging om mijn mening bij te stellen. Bij aankomst roepen het ruisen van de bomen en het gesjirp van de vogels meteen een vakantiegevoel op. Uit pure angst dat een wolf mij tijdens de fietstocht achterna jaagt (dat, of ik ben gewoon lui), heb ik een elektrische fiets gehuurd. Ik sjees for old time’s sake eerst richting het Kröller-Müller Museum.

Van Gogh in Kröller-Müller

Het gebouw is groter dan ik het me herinner en hoe kan het nou dat er niets in mijn geheugen stond over de ruim negentig schilderijen van mijn lievelingskunstenaar Vincent van Gogh? Ook bijzonder: vlak bij het museum tussen verschillende kunstwerken heb je standbeelden van eenhoorns, maar dan in de vorm van mannenhoofden met duivelse hoorns. Niks schattigs, gewoon creepy.

Veel activiteiten

In je eentje naar de Hoge Veluwe klinkt misschien niet zo gezellig, maar hier kan je altijd een gesprek aanknopen met vreemden. Na het museumbezoek fiets ik mee met een jong Duits koppel. Ze kamperen vier dagen in het park om vervolgens door te reizen naar het noorden van Nederland. Ze hoeven zich geen seconde te vervelen, want naast het fietsen en wandelen zijn er voor jong en oud georganiseerde activiteiten, van excursies en rondleidingen tot speurtochten. Wel jammer: er is geen enkele Geocache (de leukste schattenjacht ter wereld) te vinden in het park.

Aan het einde van de middag nemen we afscheid. Ik fiets langs de bossen en de zandduinen richting de uitgang. Terwijl ik de Nederlandse natuur niet bepaald de mooiste vind, is het toch heerlijk om de warmte van de zon op je rug en de wind op je armen te voelen op de fiets. De Hoge Veluwe is echt leuker dan ik het me herinnerde – en gelukkig ben ik geen wolven tegengekomen.