‘We hadden nog nooit een volleybal aangeraakt’

Erasmus Volley G11 (de afkorting staat voor ‘gemengd’, niet voor ’gehandicapten’) heeft het zwaar: de eerste acht wedstrijden van het seizoen in de mix-competitie gingen allemaal verloren. Zelfs zonder setwinst. Maar het team – dat overigens niet één heer herbergt – geeft de hoop niet op.

Meer breedtesport

• ‘Toen ik het ijs op ging, dacht ik: waar ben ik aan begonnen?’
• ‘Stijldansen werkt als een goede relatietherapie’
• ‘Competitief gamen vereist even veel aandacht als Formule 1 racen’
• ‘Gio mag altijd komen kijken’

“Ons doel is om dit seizoen een set te winnen”, zegt psychologiestudente Syra Marquenie (19) hoopvol na afloop van wéér een verliespartij – nota bene tegen ‘concurrent’ Erasmus Volley Gemengd 10. Haar team verloor afgelopen donderdag zoals iedere week kansloos en staat dus stijf onderaan, met een negatief puntensaldo van liefst 528.

Zelfspot

Toch ziet Marquenie progressie. “We hadden voor dit seizoen allemaal nog nooit een volleybal aangeraakt. In onze eerste wedstrijd haalden we drie punten per set. Vorige week waren dat er zestien, het hoogste aantal dat we ooit hebben gehaald. Daar waren we ontzettend blij mee”, vervolgt ze met de nodige zelfspot.

Teamgenote Carlijn Balvert (20, Academische Pabo) voegt eraan toe dat het team een ‘leuke en eerlijke tegenstander’ wil zijn waarvan niet iedereen zo maar wint. Daarom trainen de dames nu twee keer in de week, in de hoop zo snel mogelijk vooruit te gaan en wedstrijden te winnen.

Demotiverend

Maar in de praktijk blijkt het lastiger dan gedacht om de geboekte vooruitgang te laten zien tijdens wedstrijden. “Niemand ziet dat we een stuk beter zijn geworden. Dat werkt een beetje demotiverend”, vindt Balvert. “In de kleedkamer zeggen we tegen elkaar: ‘We verliezen toch wel.’”

Daarnaast hebben de drukke studentenlevens van de meiden geen positieve invloed op de resultaten. “Als je bezig bent met een stage of toetsweek, dan schiet het volleyballen er bij in”, geeft Balvert toe.

Voor de leeuwen

Trainer-coach, clubgenoot en medestudent Twan Lemmers had nog nooit eerder een team getraind en werd aan het begin van het seizoen voor de leeuw(inn)en gegooid. “Ik had geen idee wat ik zou aantreffen toen ik hoorde dat ik dit team moest gaan trainen.” Desalniettemin houdt de ervaren volleyballer zich staande.

En hoe matig de resultaten ook zijn, Lemmers is apetrots op het team: “Het blijft een genot om ze te zien spelen.” Zijn trots wisselt hij regelmatig af met verwondering. “Tussen de lachwekkende fouten door zitten balletjes waarvan ik bij mezelf denk: ik weet niet hoe ze het doen, maar ze krijgen het voor elkaar die bal over het net te spelen!”, glundert Lemmers.

Stamkroeg

Als het aan de dames zelf ligt, leiden deze balletjes binnenkort tot hun eerste setwinst en een zeldzaam teamuitje. Vanwege hun volle schema’s nemen de meiden zelden de tijd om, los van het clubgala dat afgelopen vrijdag plaatsvond, buiten de zaal tijd met elkaar door te brengen.

“Volgend kalenderjaar gaan we onze eerste set pakken. Dan gaan we met zijn allen naar onze stamkroeg Pardoen om het te vieren”, belooft Balvert met een grijns.