De ouders van eerstegeneratiestudenten

De universiteit is een nieuwe wereld voor eerstegeneratiestudenten, maar ook voor hun ouders. Studenten die als eerste in hun familie naar de hogeschool of universiteit gaan hebben vaker last van negatieve emoties, weten we dankzij wetenschappelijk onderzoek. Maar we weten nog maar weinig over de gevoelens en gedachtes van de ouders wanneer hun kind hoger onderwijs gaat volgen. In deze special onderzoekt Erasmus Magazine hun ervaringen en de relatie met hun kinderen.

Meer onzekerheid, depressieve gevoelens en stress. De ervaringen van eerstegeneratiestudenten zijn dankzij recent onderzoek bekend. Maar hoe is het voor de ouders wanneer hun kind naar de hogeschool of universiteit gaat? Veel onderzoek is er niet. Dus sprak Erasmus Magazine met acht ouders over hun ervaringen.

Masterstudent Rashmi is de eerste in haar familie die naar de universiteit gaat. Dat was voor haar een grote stap in het onbekende, maar ook voor haar moeder. “Ik dacht: hoe zit dit in elkaar? Komt het allemaal wel goed?”

Dat haar ouders niet precies wisten hoe de universiteit en haar opleiding in elkaar zitten, maakte Romy niet uit. Zij heeft op heel veel andere manieren steun gehad van haar ouders. “Ik bof met waar mijn wieg heeft gestaan.”

De meeste studenten die als eerste in de familie naar de universiteit gaan, krijgen op allerlei manieren steun van hun ouders, blijkt uit de gesprekken die EM voerde met acht ouders. Maar studenten die opgroeien in armoede en probleemgezinnen staan er meestal alleen voor. Milio van de Kamp schreef het boek Misschien moet je iets lager mikken, waarin hij zijn persoonlijke verhaal deelt.