Advertentie

Zijn onbevangenheid is Jasper na de aanslag op het Erasmus MC kwijt, maar de ervaringen zullen hem een betere arts maken

Tijdens de aanslag op het Erasmus MC veranderde het leven van geneeskundestudent Jasper in seconden. Zijn herstel duurt nu al drie jaar, en hij verwacht niet compleet de oude te worden. Het naderende hoger beroep maakt veel los.

Stapje voor stapje bouwde Jasper zijn gevoel van veiligheid weer op na de aanslag op het Erasmus MC, komende maandag precies drie jaar geleden. Weer eens naar buiten, dan tot aan de voordeur van het Erasmus MC, vijf minuten naar binnen, een keer fysiek bij een college zijn.

Elk gevoel van opgebouwde veiligheid wordt weggevaagd 487 dagen na de aanslag. Die dag begon de rechtszaak tegen dader Fouad L. Toen vertelde L. dat hij eigenlijk meer mensen had willen vermoorden, dat studenten als Jasper in een ander scenario ook doelwit waren. Met dat in het achterhoofd ziet Jasper op tegen het hoger beroep dat op 12 november begint.

Fragmenten van die dag

Het zijn net filmfragmenten. Zo herinnert Jasper zich 28 september 2023, de dag van de aanslag op het Erasmus MC. De seconden van de eerste clip duren in zijn herinnering het langst.

Daar staat Jasper als student-assistent in het lokaal met zijn favoriete docent. Schutter Fouad L. komt binnen, richt het pistool met een groen lampje op de docent en schiet. Niemand weet op dat moment dat L. vlak daarvoor zijn buurmeisje en buurvrouw heeft vermoord.

Jasper vlucht uit het lokaal naar het Onderwijscentrum. Even later verandert het Onderwijscentrum in een vlammenzee, L. gooit daar met zelfgemaakte molotovcocktails. Het laatste fragment van de aanslag dat op Jaspers netvlies staat, is de arrestatie van L.

In secondes was alles anders

Voor de buitenwereld stond het nieuws rondom de aanslag enigszins stil tussen september 2023 en de rechtszaak in 2025. Voor overlevenden en nabestaanden was dat compleet anders.

“Toen het onderwijs weer opstartte, heb ik dat heel snel opgepakt”, vertelt Jasper. “Anders had ik helemaal niets meer.” Colleges keek hij eerst vanuit huis, naar buiten gaan, laat staan naar het ziekenhuis, was te veel. Als hij later naar het Eramus MC ging voor een college was hij de rest van de dag zo vermoeid dat hij alleen kon slapen.

Zijn lichaam stond constant aan, schreeuwde hem toe dat om iedere hoek gevaar dreigde. “Het was dodelijk vermoeiend. In seconden was alles anders en het duurt jaren om te herstellen.” Crisismanagement, zo noemt hij de psychologische hulp die hij toen kreeg. Een jaar startte hij met EMDR-therapie. Nu volgt hij nog een traject voor verwerking en rouw, voor de lange termijn, en het helpt hem.

“Sinds een half jaar leef ik weer in plaats van dat ik alleen maar overleef”, vertelt hij vol opluchting. “Dat betekent niet alleen leuke dingen doen, maar ook zin hebben om ze te doen.” Begin september speelde hij een tennistoernooi, dat hij mede zelf organiseerde – en hij won de finale van zijn groep. Na zo lang borrels, etentjes of feestjes afzeggen omdat het niet goed ging, is zo’n tennisweekend een verademing. “Het leven buiten de studie, het echte sociale leven, was weggevallen.”

Betere arts

De gruwelen van 28 september leverden uiteindelijk ook mooie herinneringen op, vertelt Jasper. “Het liefst wil je alles aan die dag vergeten. Maar dan denk ik aan de steun die ik kreeg, die meer mensen kregen. Studiegenoten bleven bijvoorbeeld bij mij op de bank slapen omdat ze niet wilden dat ik alleen zou zijn. Daar ben ik nog steeds zo dankbaar voor. Ik had ze net leren kennen en dan breng je de heftigste tijd uit je leven met elkaar door.”

Alle gebeurtenissen maken Jasper later tot een betere arts, gelooft hij. “Ik ben empathischer geworden. Ik weet hoe het is om iets mee te maken, veel aandacht te krijgen en dat daarna de aandacht wegvalt. Begrijpelijk, mensen moeten door met hun leven, maar in die tijd heb je de steun misschien wel meer nodig. Ik heb geleerd dat de kleine gebaren de grootste verschillen kunnen maken. Gewoon zo’n klein momentje van: hoe gaat het nu echt met je?” Over een jaar begint Jasper met zijn coschappen. Hij kijkt ernaar uit om een verschil te maken.

Ja, hij denkt dat hij een betere arts zal zijn met al deze ervaringen. Daar staat een prijs tegenover: “Je hebt een Jasper voor en na de schietpartij. Die oude Jasper krijg ik niet meer terug.”

Het onbevangene mist hij het meest. Je overal veilig voelen. Vol in het studentenleven duiken. “In de coronatijd heb ik International Business Administration gestudeerd. Toen ik in een verzorgingstehuis werkte, kwam langzaam het idee voor Geneeskunde.” Tijdens zijn eerste studie en in het eerste jaar van Geneeskunde woonde hij thuis. In de zomer van 2023 verhuisde hij naar Rotterdam en meldde hij zich aan bij een studentenvereniging. Hij keek uit naar een levendig studentenleven, maar dat liep allemaal anders door de aanslag een maand later. “Ik ben doorgegaan, ik heb een studie afgemaakt. Ik ben in therapie geweest, ik doe alles. Maar het is niet dat ik een leuk leven heb gehad de afgelopen drie jaar.”

Inspiratie

De bij de aanslag doodgeschoten docent Jurgen Damen is een inspiratiebron voor Jasper. Dat is al vanaf het allereerste college zo. “Ik had het laatst met andere studenten over het eerste college dat we van hem kregen. Toen kwam hij binnen in zijn driedelig pak met zo’n dokterstas. We dachten allemaal: dit wordt terror, wat een strenge docent. Toen begon hij te praten en te lachen. Iedereen was verkocht na die eerste les.”

Jasper is zelf van plan om ooit docent te worden. “Het wordt echt lastig om zijn niveau te bereiken. Hij was zo’n persoonlijkheid. De manier van lesgeven, de kennis die hij had. En de humor! Als ik het met docenten over hem heb, moeten we vaak lachen omdat hij zo grappig was.”

Op Jaspers rechterarm, net onder de rand van zijn T-shirt staan de woorden ‘nog even volhouden’. In Damens handschrift. “Tijdens een teamuitje had Damen een collega een briefje toegestopt: voor wie het goede gevoel nog even wil volhouden. De woorden voelden toepasselijk.” Dat Jurgen overtuigd was dat Jasper een goede arts zou worden, helpt hem nog steeds. “Dat was toen al de droom, dat juist hij dat zag én zei.”

Hoop losmaken

Bij de rechtszaak op 28 januari 2025 sprak Jasper de zaal toe over hoeveel Damen voor hem betekende, hoe hij de aanslag beleefd en overleefd had, en hoe zwaar de maanden erna waren. Hoewel het spreken emotioneel zwaar was, heeft het hem heel erg geholpen. “Hoe meer ik sprak, hoe sterker ik mij voelde.” Hij kreeg een luid applaus van de nabestaanden en anderen op de publieke tribune. Daar kreeg hij destijds niets van mee in de rechtszaal. In november wil hij weer gebruik maken van zijn spreekrecht. “Het kan ook zijn dat ik me bedenk, als het toch te veel wordt.”

De komende maanden zullen voor meer nabestaanden, overlevenden en anderen zwaar zijn. Jasper heeft een tip voor hun omgeving: “Het is iets kleins, maar vraag eens oprecht: hoe gaat het nu echt met je? Of zeg: ik moest aan je denken, hopelijk houd je je goed. Dat helpt mij heel erg. Je gezien voelen is belangrijk.”

Advertentie