Erasmus Magazine wenst iedereen aan het einde van het jaar een leeg hoofd, warme handen en een vol hart

EM sluit het jaar af met zes prachtige interviews met studenten en medewerkers die naast studie en werk een bijzondere bezigheid hebben. Voor de meesten voert het verder dan een vluchtige hobby; ze leggen er hun ziel en zaligheid in.

Gek, dacht ik, toen ik al die eindejaarsverhalen las. Alle geïnterviewden, drie studenten en drie medewerkers, lijken hun geluk, hoop en verlossing te vinden in het werken met hun hart en hun handen, niet met hun hoofd.

Dag in dag uit zijn ze met hun hoofd bezig met het besturen van een universiteit, het doceren van medische kwesties, het communiceren in zeven talen, of met het bestuderen van rekenmodellen en het menselijk brein. Maar ze vinden hun rust en hun identiteit in zingen en tekenen. Of ze krijgen meer energie en zelfvertrouwen van sjouwen, prepareren en koken.

Ze noemen niet de collegezaal, het kantoor of het lab, maar het museum, de olijfboomgaard of een bankje aan een rotsige kust als hun ankerplaats. De plek waar ze bezig zijn met wat hen ten diepste raakt en gelukkig maakt.

En dat op een instelling die drijft op wat er zich allemaal aan onze hersenen ontspruit. Waar het verdienmodel is gebaseerd op slimme studenten en nog slimmere medewerkers, en waar vrijwel al het handwerk is aanbesteed en uitbesteed. Waar de enige noodzakelijke beweging van medewerkers wordt veroorzaakt door het eindeloos zoeken naar een beschikbare flexwerkplek. En voor studenten sjokken naar de tramhalte of de reusachtige stalling voor elektrische scooters op de campus. Om nog maar niet te spreken over het eindeloos turen naar beeldschermen terwijl het lijf in een stoel hangt en alleen de vingers nog beweging krijgen.

Ik kon het niet laten me af te vragen: doen we de verkeerde dingen met ons leven? Moeten we niet ons lijf aanslingeren in plaats van ons hoofd non-stop laten draaien, om echt te worden wie we zijn?

Misschien draaf ik door, maar in tijden dat AI onze hoofden dreigt over te nemen, kan het zeker geen kwaad iets te kunnen met je handen en je lijf om gezond en gelukkig te worden en te blijven. Dat lees je terug in al die interviews.

Dus het is tijd om de laptop dicht te klappen, kladiladi, en het hoofd een paar weken rust te gunnen. Tijd om je persoonlijke noodpakket te vullen met energie uit acties waar je echt gelukkig van wordt.

Ik wens iedereen, namens de redactie van Erasmus Magazine, deze vakantie een leeg hoofd, warme handen en een vol hart toe.