Hassnae wil het rolmodel zijn dat ze zelf niet had

Hassnae Boubrik (20) is derdejaars geneeskundestudent aan het Erasmus MC. Ze groeide op in Roosendaal en was daar de enige Nederlands-Marokkaanse op school tot aan haar bachelor. Omdat ze vertegenwoordiging belangrijk vindt, zit ze in de faculteitsraad en is ze mentor.

Hassnae is genomineerd als Student van het Jaar voor haar inzet als mentor. Begin van dit collegejaar begeleidde ze acht studenten, haar ‘baby’s’, zoals ze zelf zegt. “Een heel goede mentor, die oprecht interesse in je toont en je graag wil helpen”, zo schrijft iemand die haar nomineerde. “Als je haar tegenkomt maakt ze altijd snel een praatje en vraagt ze hoe het met je gaat.” Samen met een tutor hield Hassnae aan het begin van het semester elke week een bijeenkomst met haar mentorstudenten, die contact bleven houden, zelfs nadat de verplichte tutorbijeenkomsten ophielden.

Was je verbaasd over je nominatie?

“Ik wist dat mijn collega van de faculteitsraad me had genomineerd, maar ik wist niet dat dat was vanwege mijn mentorschap. Ik was verrast toen ik hoorde dat meerdere mensen me hadden genomineerd. Ik had niet het gevoel dat het vorig jaar een groot deel van mijn bezigheden was en dat ik er veel impact mee gemaakt heb. Maar kennelijk was dat toch het geval. En ik was er blij om. Behoorlijk blij.”

Wat was je rol als mentor?

“Ik probeerde ze niet alleen te helpen met de manier waarop ze moesten studeren, maar ook met hoe je studeren combineert met andere dingen of stress verlicht bijvoorbeeld. Ik vertelde over mijn ervaringen en probeerde ze te motiveren. Daar krijg ik veel energie van. Mijn mentorstudenten voelden als mijn baby’s en ze nodigen me nog steeds uit voor allerlei sociale activiteiten.

“We hebben nog steeds contact, ik stuur af en toe een berichtje. En meestal weet ik wanneer ze college hebben, dan probeer ik even langs te gaan. Ik heb ook een paar van hen op Snapchat en het is een makkelijke manier om te zien wat ze doormaken omdat ik hun private stories kan zien.”

Waar heb je geleerd voor anderen te zorgen?

“Ik ben opgegroeid in een zorgomgeving. Mijn ouders studeerden niet, gingen niet naar school. Maar ik voelde de liefde voor de zorg voor andere mensen in hun dagelijks leven. Ze zorgden bijvoorbeeld allebei voor mijn grootvader. Mijn zus was ook verpleegkundige. Ik zag de energie die zij kreeg van het zorgen voor andere mensen.”

Wat motiveert je als mentor?

“Op dit moment heb ik zelf een mentor, een IC-arts, en hij steunt me en wil dat ik slaag. Maar ik heb nooit een mentor gehad die op me lijkt. Toen ik in Roosendaal opgroeide, ging ik bijvoorbeeld naar een hele witte school en was ik het enige Marokkaanse meisje in mijn jaar. Dat is voor een belangrijk deel waarom ik de dingen doe die ik doe.

“Daarom doe ik ook vrijwilligerswerk waar we een groep Marokkaans-Nederlandse kinderen van 11 en 12 jaar soft skills leren. Het gaat niet echt om het lesgeven, maar om het zijn van een rolmodel. De wetenschap bewijst dat rolmodellen belangrijk zijn, zodat je kunt zeggen: als zij op mij lijkt en zij kan het, dan kan ik het ook.

“Ik wil het rolmodel zijn dat ik niet had, ik wil dat mensen me zien en zeggen: ‘Als zij Marokkaans is en ze heeft dit bereikt, kan ik het ook; zij is moslim en een vrouw, dus ik kan het ook’. Ik probeer overal stukjes van een rolmodel te achter te laten.”

Wat heb je geleerd van het mentor zijn?

“Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd, is mezelf te zijn. Toen ik op de middelbare school zat had ik het gevoel dat ik voor één identiteit moest kiezen. En zo ben ik niet; ik heb meerdere identiteiten.

“Mezelf zijn in mijn rol als mentor was heel belangrijk, omdat mijn studenten zo de ruimte hadden om ook zichzelf te zijn. Ik zei eerder tegen hen, laat je niet door anderen belemmeren om jezelf te zijn, je moet doen wat goed is voor jezelf. Hier heb je de ruimte om jezelf te zijn.”