Het protest is georganiseerd door Tahmine en Nigina, beiden student aan de EUR en afkomstig uit Oezbekistan. “Er wonen zoveel mensen in Rotterdam, en niemand deed iets. Als je uit een post-Sovjetland komt, kun je niet anders dan meevoelen met iemand die door Rusland wordt aangevallen”, aldus bedrijfskundestudent Tahmine. Beiden hebben familie en vrienden in Oekraïne en wilden hun solidariteit betuigen.

protest oekraine Tahmine – alisa mahaletska
Oekraïense studenten tijdens protest aan begin van de oorlog. Beeld door: Alisa Mahaletska

Optimistisch en bang

Iryna Matsiuk uit Oekraïne loopt in haar eentje mee. Ze draagt een blauwe jas en feestelijke oorbellen met het blauw en geel van de Oekraïense vlag. De eerstejaars Econometrie vertelt geëmotioneerd: “Ik kan gewoon niet geloven dat dit echt is. Kiev is mijn stad, de stad waar ik ben opgegroeid. En mijn ouders zijn daar, mijn familie, al mijn vrienden.”

Terwijl de demonstranten steeds meer geluid maken, vervolgt ze: “Ik kreeg een telefoontje van mijn moeder dat ze in een schuilkelder zit. Mijn vrienden proberen naar het Russische deel van het land te gaan. Ze zijn allemaal relatief veilig, en ons leger redt zich vrij goed dus we zijn optimistisch, maar natuurlijk nog steeds erg bang.”

Iryna – protest Oekraïne – Alisa Mahaletska
De Oekraïense econometriestudente Iryna

Omstanders steken hun vuisten in de lucht en voorbijrijdende auto’s toeteren uit solidariteit. Eenmaal bij de Erasmusbrug richten alle demonstraten zich naar de straat. Ze houden hun protestborden omhoog en roepen ‘save Ukraine!’.

Alleen focus

Op de terugweg verwoorden alumni Nadiya Pysana uit Oekraïne en Shikar Mahmoud uit Irak hun redenen om mee te lopen. “Dit is wel het minste wat we kunnen doen”, zegt Shikar. “Het is absoluut verschrikkelijk wat er momenteel gebeurt tegen de mensen in Oekraïne, dit is iets dat me de komende jaren zal achtervolgen.”

Nadiia & Shikar – protest Oekraïne – Alisa Mahaletska
Nadiya en Shikar vertellen op de terugweg waarom ze meelopen. Shikar: “Dit is het minste wat we kunnen doen.” Beeld door: Alisa Mahaletska

Nadiya kan zich nauwelijks voorstellen dat het echt oorlog is. “Ik kan nog steeds niet geloven dat dit gebeurt. Het voelt als een film. Om dit te geloven, moet je accepteren dat alles kan gebeuren.”

Op dit moment zijn haar gedachten volledig bij de oorlog. “Mijn enige focus is Oekraïne. Ik blijf maar denken aan dat ik in december in Kiev was voor de feestdagen. Het contrast met nu is moeilijk te bevatten.” Nadiya pleit hartstochtelijk voor meer actie vanuit Europa. “Sancties zijn prima, maar Europese landen moeten meer doen, een invasie kan niet zo makkelijk gebeuren en onbestraft blijven.”

Proberen het hoofd boven water te houden

Vitalii – protest Oekraïne – Alisa Mahaletska
IBCoM-student Vitalii uit Oekraïne met een gevat protestbord. Beeld door: Alisa Mahaletska

Onderweg terug naar het Stadhuiszijn er zo’n vierhonderd mensen aangesloten bij het protest, waardoor het gezang nog luider wordt. Een van de mensen die de menigte aanvoert is Vitalii Zharinov, afkomstig uit Oekraïne. De derdejaars student Communicatie en Media legt uit: “Ik probeer het te verwerken, dit is het grootste probleem waar ik in mijn leven mee te maken heb gehad.” Tussen zijn zinnen door roept hij mee met de menigte: ‘glory to Ukraine and glory to our heroes’.

Eigenlijk moet hij aan zijn bachelorscriptie werken, maar het enige waar hij aan kan denken is wat er thuis aan de hand is. “Concentreren is echt moeilijk op dit moment. Mijn dagen gaan zo: ik check WhatsApp voor de organisatie van Oekraïners in Nederland, ik check Telegram, dan ga ik naar Instagram om informatieve stories te plaatsen, dan check ik de BBC en Oekraïense nieuwssites. En tegen de tijd dat ik klaar ben zijn er updates, dus dan begin ik dat rondje opnieuw.”