Binnenpretje

Om half vier ’s nachts kijkt columnist Alan Shrek met zijn vrienden.

Een avondje uit? Geef mij the usual: een goede bodem, kratje, BVO’tje, feestje, Jaffa, bietsen, after-party. En morgen ORS de schuld geven dat het niet werkt. Maar eerst lig ik nog om half vier ’s nachts Shrek te kijken op de kamer van een vriend. We liggen met z’n drieën op zijn bed. De harde kern is nog wakker. Althans, als je mijn dichtvallende ogen niet meerekent.

De airco blaast de geur van een snel gemaakte pasta koeltjes door de kamer. Ik heb mazzel met de gastheer: ik heb mijn uitgaanskleren omgewisseld voor iets comfortabels uit zijn garderobe. Ik lig aan de linkerkant van het bed in een warme hoodie, een joggingbroek en in mijn eigen sokken waar, helaas, langzamerhand gaten in ontstaan.

Misschien is het daarom dat ik de laatste tien minuten van de film niet heb meegekregen. Ik ben, net als die kleine hapering van de televisie wanneer je naar een ander kanaal zapt, steeds even weggevallen. Aan de ene kant lig ik hier comfortabel en wil ik slapen, aan de andere kant vind ik het ook gezellig en wil ik wakker blijven. Ik moet denken aan die ene insta-reel waarin ze zeiden dat ‘gezelligheid’ niet te vertalen valt. Ik glimlach en draai me om.

De kamer is nogal studentikoos: twee kledingrekken, een overhoop gehaalde tafel en een vloer gevuld met een dynamische opstelling van verschillende kledingstukken die oud, verkreukeld, vies of juist niet vies genoeg zijn. De kamer voelt ook leeg aan omdat er genoeg ruimte is voor lucht, maar misschien komt dat ook door de slecht geïsoleerde muren en ramen.

Ik worstel nog steeds om niet in slaap te vallen. Toch nog even meekijken. Ik vraag me af of je FOMO kan hebben naar het moment zelf. Ik vraag me af hoe koud het hier in de winter wordt. En ik vraag me af of je dan ook je haren moet föhnen en of je dan ook een hemd moet dragen om niet verkouden te worden, zoals ik dat als kind iedere winter moest doen van mijn moeder.

Ik moet ervan lachen. Mijn vrienden vragen waarom.

Een binnenpretje, antwoord ik.

En ik betrap mezelf opnieuw op de gedachte dat het hier gezellig is. Of denk ik dat alleen omdat ik mijn gelukssokken vandaag heb aangetrokken?