Thee, theorie en een gezonde dosis uitstelgedrag 

Ondanks een prachtige planning komt er weinig terecht van de scriptie die columnist Arendje schrijft. 

Het hoogtepunt van je academische carrière, de mogelijkheid om alles wat je geleerd hebt in de afgelopen jaren toe te passen: de scriptie. Mijn knipperende cursor staart me aan vanaf een wit blad en dit hoogtepunt voelt nu toch echt als een dieptepunt. Het is niet dat ik niets geleerd heb in de afgelopen jaren, inhoudelijk weet ik echt wel dingen. Ik weet gewoon niet zo goed waar ik moet beginnen.

In week één heb ik een prachtige planning gemaakt met allemaal kleurtjes, genoeg tijd om te ontspannen en een ruime buffer voor de deadline. Deze planning heeft het exact drie dagen volgehouden, tot ik erachter kwam dat mijn begeleider op geen enkele manier te bereiken was. Ik heb uiteindelijk contact gekregen door aan een andere docent te vragen of die mijn begeleider even een appje kon sturen omdat ik na een week nog geen reactie had via de mail: binnen tien minuten kreeg ik een mail terug. Genieten.

Toen ik eindelijk contact had met mijn begeleider vond ze de onderzoeksvraag die ik had veel te breed, maar ze zei dat ik wel alvast kon beginnen met mijn theoretische kader. Van wat? Ik heb schijnbaar nog niet eens een onderzoeksvraag.

Vervolgens begon mijn speurtocht naar literatuur. Vrijwel de helft van de artikelen die je tegenkomt zijn niet te gebruiken: ze bevinden zich ofwel achter een paywall of er staat alleen een abstract online; tijd om mijn piratenpak aan te trekken. Een ander deel van de bronnen bevindt zich in boeken die al een half jaar uitgeleend zijn bij de bieb, of de boeken zijn zo stoffig dat ik er spontaan astma van krijg. En als je eindelijk een referentie vindt die interessant klinkt, blijkt die helemaal niet te bestaan.

Alsof het schrijven van een scriptie nog niet stressvol genoeg is, komen uit mijn omgeving ook nog gemixte signalen. Een al afgestudeerde vriendin laat vallen dat zij simpelweg maar wat gedaan heeft en dat het wel goed kwam. Mijn ouders vragen vrijwel ieder weekend dat ik thuiskom hoeveel woorden ik ondertussen al geschreven heb (alsof mijn scriptie een soort van spaarpot is waar ik iedere week een euro in doe). Mijn vriend brengt me een ongelimiteerde hoeveelheid kopjes thee, die ik vervolgens vergeet op te drinken omdat ik zo geabsorbeerd ben met het doorspitten van een artikel dat uiteindelijk helemaal niet relevant blijkt te zijn; zonde van mijn theetje.  

En ik? Ik zit er middenin. Ik voel dat ik iets briljants moet schrijven, terwijl ik ook écht wel weet dat ik over drie jaar al vergeten zal zijn waar mijn onderzoek over ging. Toch kan ik de scriptiestress niet zomaar naast me neerleggen, ik moet immers toch een voldoende halen om mijn diploma te krijgen. 

Mijn cursor knippert gestaag door. Het kopje thee dat naast me staat is inmiddels koud geworden. 

Ik besluit dat het voor de tweede keer deze week tijd is om koekjes te bakken, en dat ik toch nog maar eens na moet denken over of dat belangrijk is om te vermelden in de methodologie.