Studenten en medewerkers lopen mee met de Pride March: ‘We moeten opstaan voor deze gemeenschap’

Een zee van vlaggen en protestborden bewoog zich afgelopen zaterdag door het centrum van Rotterdam tijdens de jaarlijkse Pride March. Duizenden mensen kwamen op tijd uit bed om mee te lopen, waaronder ook studenten en medewerkers van de Erasmus Universiteit, zeker nu homo-acceptatie onder jongeren daalt.

“Het is heel warm, figuurlijk én letterlijk”, beschrijft Priya, student Media & Creative Industries, de sfeer tijdens de mars op de warme nazomerdag. Er wordt gezongen, er worden cupcakes uitgedeeld, en er worden nieuwe vriendschappen gemaakt. Vanuit huizen en vanaf de zijkant van de straat wordt de stoet toegezwaaid door mensen van jong tot oud. Janne, student Industrieel Product Ontwerpen aan de Hogeschool Rotterdam, zegt: “De sfeer is heel goed, er zijn veel mensen hier, veel regenbogen, veel queer joy; het is heel gezellig.”

De redenen voor deelname aan de mars lopen uiteen. Janne: “Omdat ik queer ben, en ik denk dat het, zeker nu, belangrijk is om te laten zien dat we er nog steeds zijn, dat we nog steeds queer zijn, dat we nergens heen gaan, en dat we trots zijn.” Anderen liepen mee uit solidariteit, zoals Eleni, die Media & Creative Industries studeert. “Soms moet je de mensen om je heen steunen om deze kleurrijke, diverse gemeenschap in leven te houden”, zegt Eleni. Ook Ellen, werkzaam bij het IDEA Center, het team dat zich inzet voor een inclusieve, rechtvaardige en toegankelijke universiteit, loopt mee uit solidariteit: “We moeten opstaan voor deze gemeenschap, omdat iedereen het recht heeft om zichzelf te zijn en om zich te uiten hoe die dat maar wil.”

‘Pride is nodig’

De mars begon bij Rotterdam Centraal, waar eerst nog een aantal toespraken werden gehouden. De aanslag op de pride in Berlijn eerder dit jaar, de arrestaties van tientallen queer-activisten in Turkije deze maand, en ook de dalende homo-acceptatie onder jongeren in Nederland werden aangehaald om te benadrukken dat pride nog steeds nodig is, totdat iedereen in vrijheid kan leven.

Onder jongeren tussen de 12 en 16 jaar is de acceptatie van homoseksualiteit sterk gedaald, bleek vorige week. “Het is heel jammer dat meer en meer jongeren stappen terug doen van wat eerdere generaties hebben opgebouwd”, zegt Eleni. “Ik denk dat als wij zelf meer accepterend zijn, en door dit soort doelen meer zichtbaar maken, wij misschien anderen kunnen inspireren om dat ook te zijn.” Ook Janne vindt het nieuws treurig: “Het is op de middelbare school dat veel mensen zich realiseren dat ze queer zijn, dus het is heel belangrijk om dan al een safe space te hebben om jezelf te zijn.”

“Ik denk dat wij alles in onze macht moeten doen om deze mindset te veranderen”, reageert Ellen, “want die kan alleen maar tot meer polarisatie leiden in de samenleving. De maatschappij wordt al meer en meer gepolariseerd, en we moeten schouder aan schouder staan wanneer het gaat over mensenrechten.”

Slimste koppen

Het IDEA Center organiseerde een delegatie met studenten en medewerkers van de Erasmus Universiteit. Eleni vindt het goed dat de universiteit dit initiatief neemt: “Als het de universiteiten niet zijn, wie dan wel? Zij zouden de slimste koppen moeten hebben, dus het is goed dat universiteiten zich aansluiten bij dit soort bewegingen.”

Ellen vindt dat strijden voor gelijkheid ook onderdeel is van waar de universiteit voor staat: “We moeten accepteren dat de universiteit een plek is waar je jezelf kan zijn, waar mensen intellectueel gestimuleerd kunnen worden, ideeën kunnen delen, en dat moet zo blijven, opdat de universiteit een plek is waar iedereen zich veilig voelt.” Janne hoopt dat ‘universiteiten en hogescholen een safe space zullen blijven voor iedereen om zichzelf te zijn’.

Gaby van der Sanden is werkzaam als casemanager bij Safe@EUR, het meldpunt voor ongewenst gedrag binnen de universiteit. “Ik denk dat het best goed gaat met homo-acceptatie op de universiteit, maar het kan altijd beter.” Dat is ook haar reden om mee te lopen: “Ik denk dat het belangrijk is om te laten zien dat ik vind dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn, en dat iedereen welkom is bij het meldpunt. Ik ben hier voor mezelf én voor de universiteit.”