Als je hebt gevonden wat bij je past gaan de dingen vanzelf, weet Lenya Slierendrecht

Boeken brengen verhalen. Aan de hand van een boek dat hen inspireert, vertellen medewerkers van de EUR over hun leven.

Toen Lenya Slierendrecht ging werken voor Studium Generale begreep ze dat er een baan bestaat die bij haar past. Jaren eerder gebeurde iets soortgelijks met boeken lezen. Nadat ze op de middelbare school jaren sjoemelde met samenvattingen voor de verplichte literatuur, leerde Slaughterhouse-Five van Kurt Vonnegut haar dat lezen leuk kan zijn. “Je moet weten welk genre bij je past.”

Lenya Slierendrecht regelt graag dingen. Voor Studium Generale organiseert ze samen met haar collega’s lezingen, debatten, filmavonden en andere culturele activiteiten. Een baan waarvan ze niet wist dat die bestond totdat ze ‘m zeven jaar geleden kreeg. Op de middelbare school zat ze in de feestcommissie en regelde het schoolfeest, de dj’s, de kaartjes. “Dat was zo normaal dat ik niet doorhad dat het een vaardigheid is”, zegt Slierendrecht. “Pas toen ik bij Studium Generale ging werken realiseerde ik me dat ik een facilitator ben.”

Na haar studie Algemene Cultuurwetenschappen werkte Slierendrecht korte tijdin de museumwereld. Als assistent-conservator deed ze  een jaar lang onderzoek naar een kunstenaar voorafgaand aan een tentoonstelling. Ze begon enthousiast, maar verloor snel haar interesse. “Ik heb het zitvlees niet”, vermoed ze. Nu heeft ze verschillende evenementen onder haar hoede, veel contacten, ze kan naar eigen zeggen nadenken en rondrennen. “Wat ik nu doe, is voor mij vanzelfsprekend. Deze baan past mij.”

Advies uit de boekhandel

Naast haar baan bij Studium Generale werkte ze jarenlang in Boekhandel vanGennep op de Oude Binnenweg. Ze ontmoette de voormalige eigenaresse op een boekpresentatie van Alex Boogers en de twee raakten bevriend. De boekhandel kon wel wat hulp gebruiken in december; de periode waarin veel mensen boeken kopen. Vaak als cadeau. Maar de leukste klanten vond Slierendrecht de mensen die even niet lazen en weer wilden beginnen. Dan kon ze zoeken naar wat bij hun belevingswereld aansloot. Haar devies: “Kies voor een toegankelijk boek. Je hoeft echt niet meteen met Kafka te beginnen.” 

Op de middelbare school las Slierendrecht zelf regelmatig de samenvattingen voor de verplichte boeken op de lijst. “Het gouden ei van Tim Krabbe ontstak geen vuur”, zegt ze daar nu over. Bovendien werd ze wat recalcitrant van alle regels en voorwaarden die gesteld werden aan boeken lezen op de middelbare school. Cultuur interesseerde haar wel. Ze ging naar musea en concerten, maar met samenvattingen en filmverslagen manoeuvreerde ze zich om ‘de wittemannenliteratuur van de lijst’ heen.

De grote wereld gevangen in een boek

Pas toen ze aan het eind van de middelbareschoolperiode Slaughterhouse-Five van Kurt Vonnegut las, werd er iets in haar geraakt waardoor ze is gaan lezen. Ze heeft het nooit herlezen, ‘maar het maakte diepe indruk’. Een Amerikaanse soldaat herbeleeft de bombardementen op Dresden tijdens de Tweede Wereldoorlog en de vraag rijst of hij gek wordt of niet. Voor Slierendrecht vertelt het boek tegelijk iets over de hoofdpersoon en grote meta-thema’s. Sindsdien leest ze nauwelijks nog boeken die alleen gaan over een ervaring van iemand die iets meemaakt, een verliefdheid, een vriendschap. “Het moet ook gaan over de wereld waarin we leven.”

Heel veel boeken zeggen iets over de wereld. Dat weet Slierendrecht ook wel. Dus als iemand in de boekhandel kwam om boekenadvies en de wens dat een boek over de wereld moest gaan, wilde ze weten wat het laatst gelezen boek was waar de koper enthousiast over raakte. “Om op de hoogte te blijven van het aanbod, luisterde ik ook veel boeken. Vaak raadde ik iets aan wat niet te veel mooischrijverij is; een schrijver die schrijft wat hij bedoelt. Alex Boogers bijvoorbeeld, of Lize Spit. De eigenaresse wist wanneer ik had gewerkt door de boeken die ze moest bijbestellen.”

Ontslagen van welke rol dan ook

Nu ze niet meer in de boekhandel werkt, luistert Slierendrecht niet meer naar boeken maar leest nog wel regelmatig. Op het moment van spreken staat ze op het punt om op vakantie te gaan naar Mexico. Het wordt een actieve vakantie dus veel tijd voor lezen is er niet, maar ze neemt een boek mee. Een dikke: Vrijheid van Jonathan Franzen. De nieuwste boeken ontgaan haar niet, maar als ze op vakantie gaat, heeft ze de vrijheid om geheel en alleen te lezen wat zij leuk vindt. Op vakantie hoeft ze even niemand te faciliteren.