Grote onverwachtheden

Hoewel ze nooit bingo had gespeeld, een gaybar had bezocht, of een drag queen had ontmoet, vierde Laila het afstuderen van een vriendin met dragqueenbingo in een gaybar.

De theorie van het leven stelt dat je altijd het onverwachte moet verwachten. Het onverwachte heeft die reputatie niet voor niets. Dat bleek toen ik werd uitgenodigd voor een potje dragqueenbingo in een gaybar.

Een vriendin was net afgestudeerd van haar bachelor Psychologie. Logischerwijs was er geen betere manier om dat te vieren dan naar een gaybar te gaan en dragqueenbingo te spelen. Ik had nog nooit bingo gespeeld, was nog nooit in een gaybar geweest, en had nog nooit een drag queen ontmoet, dus ik nam even de tijd om dat idee tot me door te laten dringen. Maar omdat ik niet snel een kans om iets nieuws te leren laat lopen, stemde ik van harte in.

Helaas verkeerde ik op die noodlottige avond waarop ik drie eerste keren afvinkte in een verwarde staat van benevelde gedachten.

Dagen daarvoor had mijn brein opgesloten gezeten in een doos en was het heen en weer geschud met vragen die horen bij de ‘early-twenties life crisis’: Zal ik ooit mezelf vinden? Kan ik een permanente verblijfsvergunning krijgen in Nederland? Hoe zit het met reizen? Moet ik naar de sportschool gaan? Doe ik wel genoeg? Wat? Waarom? Hoe? Te veel dingen moeten aan het onverwachte worden overgelaten.

In die verdwaasde toestand zat ik op de hoekbank in de bar en nam ik de omgeving in me op. De muffe lucht uit de badkamer tegenover me. Het knalroze decor dat het interieur van vloer tot plafond kleurde. De eerste drag queen die ik ooit had ontmoet – zwarte bobpruik, gekrulde snor, minijurk met luipaardprint en hoge zwarte laarzen. Ik voelde me underdressed in mijn roze blouse met lange mouwen.

Toen de bingo begon, voelde ik de dichte mist van mijn gedachten optrekken door het snelle salvo aan nummers die werden omgeroepen. Steeds meer nummers kon ik afstrepen, en ik begon de opwinding van het winnen te voelen.

Maar vrouwe Fortuna deelde deze beginner een ongelukkige hand.

Ik riep te vroeg bingo.

Mijn straf? Karaoke zingen voor de hele bar. Dat ik totaal niet toonvast ben hielp bepaald niet, maar gerechtigheid moest geschieden. In stilte mopperend op mijn slechte geluk schoof ik achter de drag queen aan. Met een trillende hand pakte ik de microfoon. Maar toen de eerste tonen van Katy Perry’s Fireworks klonken, zag ik het publiek me aanmoedigen en ik zette mezelf schrap.

Dus zong ik uit volle borst. Hoewel ik ongeveer zo melodieus klonk als een pas puberende jongen, bleef ik zingen terwijl de discobal neerdaalde en de drag queen naast me boogiede en woogiede. Wat ik had gezien als een valstrik van het onverwachte om me te vernederen, bleek in werkelijkheid een duwtje richting een briljante doorbraak.

En aan het einde van de avond, terwijl ik me verwonderde over de (uiteraard) knalroze cadeaubon voor acht gratis shotjes die ik in de derde ronde had gewonnen, trok de mist uit mijn hoofd op. Misschien was het onverwachte zo slecht nog niet, want je weet maar nooit wanneer je bingo hebt.