Turndown service

Nu haar stage bijna klaar is, kan Giselle niet wachten om te slapen tot de zon op is.

Langer dan negen uur slapen was gemakkelijk toen ik nooit college had in de ochtend, maar is moeilijk nu ik elke dag op kantoor moet zijn. Ik ben bijna klaar met mijn stage en een deel van mij kan eigenlijk niet wachten om weer elke dag te slapen tot de zon op is. Toch voel ik schaamte, omdat ik de ambitie heb om een groots intellectueel leven te leiden met een reeks successen die mij zullen dwingen om vaker vroeg op te staan en laat naar bed te gaan. Hoeveel slaap ben ik bereid op te geven?

Toen ik begon met studeren, was het boek My Year of Rest and Relaxation heel erg een ding onder neurotische jonge vrouwen met overmatig internetgebruik. De hoofdpersoon, een mooie jonge nietsnut met een enorme erfenis, probeert de wereld buiten te sluiten door met slaappillen zichzelf te verdoven. Haar medicijngebruik escaleert tot ze maandenlang bijna niet meer wakker is.

Ze houdt van slapen, omdat ze niets hoeft en niets voelt, maar wel voelt dat ze niets voelt. Toen ik geen vaste woning had, sliep ik veel. Ik moest mijn tijdelijke kamer in Kralingen uit, omdat de verhuurster terugkwam van vakantie. Eigenlijk moest ik mijn spullen inpakken en naar Tarwewijk verhuizen, maar haar bed lag lekker en ik wilde niets voelen.

Mijn droom is om in een hotel te wonen met turndown service. Daar zal ik de balans vinden tussen mijn ambitie om nooit langer dan 15 uur wakker te zijn en dat grootse intellectuele leven. Terwijl ik uit eten ben, of in het theater zit, of een diep gesprek voer, komt iemand al mijn hotelkamer binnen, sluit de gordijnen, schudt mijn hoofdkussen op en slaat het hoekje van mijn dekbed open. Zo reikt het bed als het ware naar mij, met open armen. Wanneer ik thuiskom en mijn hakken uitschop, laat ik me omhelzen.