Terwijl ze tijdens de eerste lockdown thuis zat, vroeg Ginie zich af of het denkproces dat de studenten aan EUC toepasten tijdens haar cursus interdisciplinaire, dekoloniale kritische pedagogie op het gebied van klimaatonderwijs, van invloed was op de manier waarop ze de pandemie ervoeren. Ze besloot een actieonderzoek uit te voeren met een groep studenten die de cursus Climate Crisis volgden en een groep studenten die dat niet deden, om te zien hoe hun ervaringen werden beïnvloed.

Wat kwam er uit uw onderzoek?

 “Ik interviewde beide groepen tijdens de eerste lockdown en zes maanden nadat ik een kwalitatieve actieonderzoeksopzet had toegepast. De resultaten duidden erop dat de studenten die de cursus volgden een sterkere neiging hadden zich op andere mensen te concentreren en hun energie en empathie te richten op mensen met minder geld en een kleiner vermogen om de storm te trotseren. Ze analyseerden de pandemie ook als gevolg van systemische kwesties, die te maken hebben met de wijze waarop we met de natuur omgaan. Ze waren meer bezig met de vraag hoe de crisis de loop van de wereldgeschiedenis zou beïnvloeden. De studenten die de cursus niet volgden zagen de pandemie als een eenmalige gebeurtenis en waren meer bezig met de vraag hoe ze deze tijd konden benutten om zoveel mogelijk te werken aan hun productiviteit en persoonlijke ontwikkeling, bijvoorbeeld door online lessen te volgen en alle boeken te lezen die ze van plan waren te lezen. Die studenten zetten zichzelf zwaar onder druk om beter te presteren dan anderen en aan hun cv te werken en trokken het zich erg aan dat ‘de beste tijd van hun leven’ aan hun neus voorbijging. Hierdoor maakten ze zich meer zorgen.”

Onderzoek Ginie Servant corona- versus klimaatdepressie studenten 2 – Migle Alonderyte

Hoe ging het tijdens de pandemie in geestelijk opzicht met de studenten in beide groepen?

“Hoewel beide groepen zich veel zorgen maakten tijdens de eerste lockdown, waren de studenten die de cursus volgden depressiever en ervoeren ze meer leed omdat ze zagen hoe de pandemie in verband stond met bredere kwesties. Maar ze wisten dat wel te kanaliseren en hun bezorgdheid te richten op collectieve actie – door vrijwilligerswerk te doen bij de voedselbank, door zich aan te sluiten bij groeperingen en verenigingen, door meer cursussen op het gebied van duurzaamheid te volgen. Toch zou ik willen waarschuwen voor te veel optimisme, aangezien ongeveer de helft van de studenten die de cursus volgden enkele maanden na de eerste lockdown terugviel in de oude denkpatronen. Sommigen vertoonden echte cognitieve dissonantie en zeiden: ‘Ik weet dat ik me zou moeten bekommeren om de klimaatcrisis, maar het enige waar ik me nu druk om maak is wanneer de kroegen weer opengaan. Deze stap om op lange termijn systematische actie te blijven ondernemen ontbrak in de cursus. Daarom nemen we nu meer praktische activiteiten in het programma op. Zo nodigen we bijvoorbeeld Extinction Rebellion uit om een workshop te geven en buigen we opdrachten om naar collectieve projectopdrachten.”

Bent u van plan met dit onderzoek verder te gaan?

 “Ja, dat daar ben ik al mee bezig. Samen met mijn collega’s Lorenzo Duchi en Liesbeth Noordegraaf-Eelens heb ik een nieuwe pedagogische benadering ontwikkeld om studenten te motiveren om educatieve actie te ondernemen op het gebied van duurzaamheid genaamd ‘experimentele pedagogie’. Momenteel hebben we een beurs van het Erasmus Trustfonds in samenwerking met Diversity & Inclusion, Erasmus X, EUC en ESPhil, dat ons in staat stelde om in 2021 een pilotprogramma voor Experimental Pedagogics op te zetten aan EUR.”

De resultaten van het bovengenoemde onderzoek zijn onlangs gepubliceerd in Environmental Education Research.

More about Ginie Servant-Miklos

Het studiebeurssysteem is kapot: dit is hoe we het kunnen repareren

Beursorganisaties nemen de ondersteuning van de mensen die deze ondersteuning het hardst…