Drie Skadianen doen mee aan grootste roeiwedstrijd ter wereld: ‘Echt een droom’

Skadiroeiers Bea (22), Joris (22) en Sweder (21) doen volgende maand mee aan de Head of the Charles in Boston, de grootste roeiwedstrijd ter wereld. Wat als hobby begon, groeide uit tot een sport waarvoor ze minstens tien keer per week trainen. “Roeien heeft ons veel discipline gebracht.”

Terwijl veel mensen op zondagochtend uitslapen, heeft het drietal er al een training opzitten. Elk weekend – en ook doordeweeks – zitten de studenten uren op het water, ter voorbereiding op hun grootste wedstrijd tot nu toe.

Droom

Met hun pak nog wat nat van het roeien blikken ze vooruit op het evenement. Verwacht geen klaagzang over hun vele trainingsuren, maar juist trots en enthousiasme voor wat gaat komen. “Het is echt een droom om te mogen gaan”, beschrijft Beatrijs Schipper (kortweg Bea) haar gevoel.

De Head of the Charles Regatta in Boston is de grootste roeiwedstrijd ter wereld, met ruim 12 duizend atleten en 300 duizend toeschouwers. “Per jaar mogen er maar acht mannen en acht vrouwen uit heel Nederland meedoen, dus is het heel gaaf dat je erbij mag zijn”, licht Joris Dullens toe hoe bijzonder het is.

Bea doet mee in de vrouwenacht, terwijl Joris en Sweder in de mannenacht deelnemen. Het trainingsschema is stevig: ze trainen tien tot twaalf keer per week, steeds anderhalf tot twee uur, vaak vroeg in de ochtend. Daar komen nog kracht- en fietstrainingen per week bij. “Het is echt wel intensief”, beaamt Bea.

Progressie

Dat de psychologiestudente ooit aan zo’n wedstrijd zou meedoen, had ze nooit kunnen voorspellen. “Toen ik bij Skadi kwam, was ik niet van plan om te gaan roeien – ik kwam echt voor het leven op de sociëteit. Op een gegeven moment merkte ik hoe leuk ik het roeien vond. Ik begon ermee en bleef het doen”, blikt ze terug.

Vooral de progressie die ze boekt, spreekt haar aan. “Je gaat steeds sneller en voelt je steeds fitter: het roeien heeft me mentaal sterker gemaakt. Soms waait het superhard of is het koud en nat, maar dan push ik mezelf en ga ik tot het gaatje. Dan kom ik met een heel moe maar trots gevoel de boot uit.”

Hechte band

Joris, die Bedrijfskunde studeert aan Hogeschool Rotterdam, wilde altijd al ver komen met roeien. “Ik woonde in Amsterdam en fietste regelmatig langs de Bosbaan, waar roeiers echt hard trainden. Ik zag het en dacht: dat wil ik ook. Met elke sport heb ik de ambitie om hoog te eindigen en dat is met roeien niet anders. Ook het sociale spreekt me aan: we hebben een hechte band opgebouwd omdat we elke dag samen trainen.”

Sweder van der Kwaak, net begonnen aan zijn master Financial Economics, begon ook in zijn eerste studiejaar met roeien. “Het leek me gewoon leuk om te doen: het competitieve dat erbij hoort, maar ook het lekker bezig zijn. Je bent in het moment en hoeft verder even niets, daar geniet ik vooral van.”

Motivatie

Elk weekend trekt het drietal naar een andere plek om zich voor te bereiden op de wedstrijd: van Amsterdam tot Wageningen. Dit doen ze omdat er leden van verenigingen uit heel Nederland in de boot zitten en op deze manier iedere vereniging tegemoet kunnen komen.

Elk weekend roeien op een andere plek in het land vergt een grote inspanning, die de studenten er graag voor over hebben. “Alle wedstrijdroeiers hebben dezelfde insteek en motivatie. En op de momenten dat het zwaar is, motiveer je elkaar om door te gaan”, vertelt Joris.

Intussen moeten de drie natuurlijk ook gewoon studeren, maar dat gaat ze naar eigen zeggen prima af. Joris: “We trainen vaak om 7 uur ’s ochtends, voordat de studie begint. Dat is vroeg, maar dat heb ik er graag voor over, omdat je weet waar je het voor doet.”

Doorzetten

Sweder denkt dat zijn studie juist beter gaat door zijn inspanningen bij Skadi. “Je leert effectief met je tijd omgaan. Als ik alle tijd zou hebben, zou ik gaan uitstellen – nu forceer ik mezelf om het te doen.”

Ook voor Bea brengt roeien discipline. “Als ik vroeg moet opstaan voor mijn werkgroepen, denk ik: als ik dat voor mijn boot kan, dan kan ik dat voor uni ook. Je moet het gewoon en dus doe je het gewoon, het roeien heeft me geleerd om door te zetten.”

Titelkansen

Die spirit is straks ook nodig in Boston, waar Bea met een positief-realistische blik naartoe werkt. “We starten in een van de hoogste klassen en zijn als groep nog best wel onervaren. Natuurlijk hopen we een record te verbreken en richting de top te varen, maar het zal lastig worden.”

Joris en Sweder zien hun kansen rooskleuriger in. “We gaan voor minimaal een plek in de top drie. Ik denk dat we een goed team hebben en hoge ogen kunnen gooien”, zegt Joris overtuigd. Of hun droom uitkomt, blijkt van 16 tot en met 18 oktober: dan wordt de wedstrijd gehouden.