Twee miljoen jaar oude fossielen gevonden bij boring op campus: ‘Dit bewijst dat er ooit een zee was op Woudestein’

Bij een boring naar bijna 250 meter diepte op campus Woudestein zijn fossielen van zo’n twee miljoen jaar oud gevonden. Conservator Bram Langeveld van Het Natuurhistorisch Museum Rotterdam zeefde urenlang kleine schelpjes en zeedieren die tussen de modder omhoogkwamen.

Ingesloten inhoud van YouTube overslaan

U kunt deze ingesloten inhoud bekijken nadat u akkoord bent gegaan met cookies van YouTube.

Ik ben het eens Bekijk op YouTube

Ingesloten inhoud van YouTube overgeslagen.

“Kijk, dit is het mooiste monster dat ik naar boven heb gehaald”, glundert Bram Langeveld. Hij staat vlakbij ingang Kralingse Zoom, waar een bedrijf een warmte-koude-installatie aanlegt voor het Tinbergengebouw. Langeveld haalt een klein doorzichtige bakje uit een zak vol modder en gruis tevoorschijn. Daarin bewaart hij de mooiste vondsten. In het doosje zit het slakkenhuis van zo’n vijf centimeter groot van een noordhoren. “Deze vind je nu alleen nog maar ver in de Noordzee, of nog verder richting het Arctische gebied”, vertelt Langeveld, die van top tot teen bedekt is met modder. Het exemplaar dat op zijn hand ligt is zo’n twee miljoen jaar oud.

Het is een van de puzzelstukjes die bewijzen dat op de plek waar nu campus Woudestein staat, ooit een zee was. Het is ook een bewijs voor een totaal ander klimaat dan dat we nu kennen. Langeveld ziet de fossielen die hij vindt als puzzelstukjes: “Door allerlei puzzelstukjes van allerlei boringen door heel Nederland naast elkaar te leggen, krijgen we een steeds completer beeld van wat hier ooit leefde. We kunnen onszelf dus beter inkaderen met behulp van deze schelpjes.”

Boren naar het verleden

Het Tinbergengebouw krijgt een nieuwe warmte-koude-installatie. Via zo’n duurzaam systeem diep in de grond kan een gebouw CO2-neutraal verwarmd en ook weer gekoeld worden. Daarvoor vonden afgelopen week boringen plaats bij de ingang aan de Kralingse Zoom. Langeveld hoorde van de boorplannen en nam direct contact op met het boorbedrijf. “Ik heb mezelf eigenlijk naar binnen geluld”, vertelt Langeveld. Nu staat hij dag in dag uit de gigantische modderstroom te zeven op schelpen die met de boring mee naar boven komen.

“Je moet wel een beetje tegen modder kunnen”, lacht Langeveld met een zwart gezicht. “En tegen pijn in je rug.” Maar voor Langeveld is dat het allemaal waard. Het Natuurhistorisch Museum Rotterdam richt zich op natuur in het heden en het verleden in de regio. Lokale boringen zoals deze zijn voor de conservator daarom erg waardevol: “Voor mij is dit het leukste veldwerk dat er is.”

Verzamelen, verzamelen, verzamelen

Het veldwerk is pas de eerste stap. “Nu is het verzamelen, verzamelen, verzamelen”, legt Langeveld uit. Hierna wordt de buit schoongemaakt en gesorteerd. “En dan kan het echte onderzoek pas beginnen en dat kan jaren duren.” Langeveld hoopt zich met behulp van collega-experts, vrijwilligers van het museum en burgerwetenschappers zich de komende jaren door de kruiwagens volle zakken schelpen heen te werken.

“Mijn droom is om met deze boring nog een stukje ruggenwervel van een dolfijn te vinden”, zegt Langeveld. Bij een zoektocht naar fossielen bij een ander deel op de campus heeft hij een splintertje van zo’n bot gevonden. Langeveld heeft goede hoop dat hij bij deze boring een soortgelijke vondst kan doen. “Dat spreekt toch wat meer tot de verbeelding dan deze schelpjes”, zegt hij. Lachend vervolgt hij: “Om hier echt enthousiast van te worden moet je toch een beetje een aangeboren afwijking hebben, zoals ik.”