Jarelle naait muziek op haar broek

De campus is soms net een catwalk. Studenten vertellen wat ze dragen en waarom. Deze keer: Jarelles leven en stijl draaien om punk en rock.

“Everybody wants to change the world, no one wants to die.” De songtekst van My Chemical Romance staat op de broek van Jarelle (19). Ze heeft hem er zelf op geschilderd. Het is een patchbroek: een strakke spijkerbroek waar ze met de hand tientallen stukjes stof op heeft genaaid. Er staan logo’s op van de bands waar ze van houdt en zinnen die haar inspireren. Sommige teksten zijn positief – ‘Smile’ of ‘Stay Alive’ – en andere weer politiek – ‘No Kings’ staat er op haar dij. De tekst van My Chemical Romance is belangrijk want ze kan ‘niet zo goed tegen hypocriete mensen en heel veel mensen zijn hypocriet’. Veel mensen vertellen graag over hun mooie idealen, maar durven daar in de praktijk niets mee te doen. Jarelle is daar niet bang voor.

De psychologiestudent houdt heel erg van (pop)punk en rock. “Mijn leven draait om muziek.” Ze luistert constant naar bands als Green Day en Rancid en brengt zelf nummers uit onder de naam Lilly-Rose Black. De muziek is donker en hard, maar Jarelle praat er opgewekt over.

Alles wat ze draagt, heeft te maken met een subcultuur: “Mijn broek is punk, maar mijn riemen zijn meer emo.” Ze draagt drie riemen met studs en één gestreepte handwarmer. Haar rode canvassneakers ‘van een nepmerk’ staan ook vol liedteksten. Ze heeft een Ed Hardy-T-shirt aan met een grote schedel erop en kettingen om haar nek met een slotje en een scheermesje. Haar make-up is zwart en eigenlijk heel simpel: “Ik trek mijn ogen strak en haal dan een oogpotlood in een keer over mijn waterlijn boven en onder. Daarna wrijf ik gewoon in mijn ogen. Ik ben lui dus meestal laat ik het een paar dagen zitten.”

Jarelle begon tijdens de coronapandemie meer naar alternatieve muziek te luisteren en zich daarnaar te kleden. Ze verfde haar donkerblonde haar paars, begon liedjes te schrijven en leerde naaien. “Toen we langzaam weer naar buiten mochten was dat een soort exposure therapy”, vertelt ze. “Ik kon langzaam wennen aan de reacties van anderen en leerde dat je eigenlijk overal mee weg kan komen als het je zelf niet boeit.”

Thuis in Ridderkerk kijken mensen Jarelle soms raar aan, maar daar is ze ondertussen wel aan gewend. “De enige mensen waarvan ik hoop dat ze mijn stijl leuk vinden, zijn andere alternatieve mensen.” Jarelle ziet ze op campus: mensen die zich punk kleden, maar ze kent er niet veel. “Gesprekken beginnen vind ik moeilijk, maar eigenlijk zou ik heel graag vrienden met ze worden.”