Met of zonder stilteruimte, islamitische studenten wijken uit naar trappenhuizen om te bidden

De stilteruimte in het G-gebouw is door een stroomstoring niet meer toegankelijk. Vooral tijdens de ramadan is dat lastig voor islamitische studenten, die vijf keer per dag bidden. Maar uit een rondgang blijkt dat studenten ook vóór de sluiting al vaak uitweken naar alternatieve plekken, zoals trappenhuizen en lege collegezalen.

“Gewoon in elk willekeurig leeg lokaal”, reageert een gehaaste student in de lift van het Polakgebouw wanneer haar wordt gevraagd naar mogelijke bidlocaties. Op de vijfde etage zit psychologiestudent Sueda te studeren bij het raam. “Daar”, wijst ze naar de nooduitgang aan haar rechterkant. “In het trappenhuis achter die deur kan je je gebed doen.” Ze neemt haar eigen gebedskleed mee van huis. Ook de woedoe – de rituele wassing voor het gebed – doet ze alvast thuis.

In het trappenhuis is een psychologiestudent net klaar met het middaggebed. Ze trekt haar witte sneakers weer aan. Haar zwarte gebedskleed ligt nog naast het raam. Ze gebruikt vaker de trappenhuizen als gebedsplek, vertelt ze. “Het is een eind lopen naar G, want de meeste colleges volg ik in Polak of Mandeville, dus willekeurige trappenhuizen zijn een makkelijker alternatief.”

Ook trappenhuis van de bibliotheek

Niet alleen in het Polakgebouw, maar ook in de universiteitsbibliotheek maken studenten gebruik van een trappenhuis. Daar liggen zelfs gebedskleedjes tegen de muur, achtergelaten door studenten zodat iedereen makkelijk salat – het rituele gebed – kan verrichten.

Als het tijd is voor het namiddaggebed loopt een rechtenstudent in het stiltegedeelte van de bieb richting de nooduitgang. Ze is gewend om een gebedsplek te improviseren, vertelt ze. “Ik zoek overal een rustige, lege ruimte in de buurt. Ik ben soms wel twintig minuten tot een half uur bezig met het vinden van een geschikte plek.” Met een app bepaalt ze de qibla, de gebedsrichting naar Mekka. “Maar nu ik vaker op de campus heb gebeden, weet ik dat de qibla ongeveer richting het Novotel ligt.”

Bij de buren

Voor eerstejaars Rechten Zakaria is de stilteruimte van de Hogeschool Rotterdam een beter alternatief dan de trappenhuizen. “Ik kom net van de bushalte naast het Sportgebouw en heb meestal colleges in Sanders. Dus deze ruimte is dichterbij dan bijvoorbeeld de bieb of het G-gebouw.” Drie hogeschoolstudenten die naast hem staan, vinden het geen probleem dat EUR-studenten hun ruimte gebruiken. “Het is toch voor iedereen”, zegt een van hen.

Niet ver van de stilteruimte op de eerste verdieping van het gebouw wacht een student op haar vriendin die aan het bidden is. “We gebruikten meestal een trappenhuis in het Mandevillegebouw, maar laatst werden we aangesproken door een medewerker. Die zei dat het niet de bedoeling was dat we de nooduitgang blokkeerden. Daarom zijn we nu hier.”

Ook studenten Noura en Esma Nur maken graag gebruik van de stilteruimte van de Hogeschool. “Het is fijner dan een trappenhuis. Je weet tenminste dat de ruimte ervoor bedoeld is”, vindt Noura. Voor Esma Nur is het de eerste keer dat ze de ruimte gebruikt. “Vandaag heb ik toevallig genoeg tijd tussen colleges om hiernaartoe te lopen, anders zou ik misschien een lege collegezaal zoeken.”

Verder: improviseren

Voor medestudenten die geen tijd hebben om de Hogeschool te bezoeken, deelt Noura graag tips. “Je kan ook kleine studieruimtes gebruiken. Ik doe het vaak om de beurt met een vriendin: dan bidt de een terwijl de ander de deur in de gaten houdt”, lacht ze. Pedagogiestudent Ayça heeft nog een hidden gem: de mindfulnest in de bibliotheek. “Ik vind het niet prettig om in een willekeurige ruimte te bidden. Dan ben je niet gefocust en maak je je steeds zorgen dat iemand binnenkomt. In de mindfulnest kun je zelf het licht instellen en achtergrondgeluiden kiezen. Daar kun je prima de salat verrichten.”

Ook voor de woedoe zijn er trucjes. “De meesten wassen alvast thuis of in het mindervalidentoilet, maar ik vind de wasbak in het vrouwentoilet ook prima”, zegt Ayça. Noura heeft een tip: “Neem een flesje water mee, dat spoelt makkelijker dan de kraan.”

Alle studenten vinden het jammer dat ze hun gebed niet eenvoudig kunnen verrichten. Ayça: “Eén stilteruimte vond ik al weinig, zeker gezien de grootte van de groep die er gebruik van maakt. Laat staan nu G dicht is. Ik heb op scholen gezeten met minder diverse studenten, maar die waren toch inclusiever. Deze situatie komt niet overeen met het imago van een inclusieve universiteit.”