‘Klap alsof de Cantus gaat beginnen en je de beste nacht van je leven zult hebben!’

Ahoy is net voldoende verlicht op dinsdagavond om de liedteksten in de cantuscodex te kunnen lezen. Want een cantus draait om samen zingen. En om bier, zo blijkt onder andere uit een opvallende outfit.

De outfit van Florian Yoka Mbaki trekt de nodige aandacht buiten bij Ahoy. Hij is namelijk verkleed als pilsglas. “Vanavond ben ik hier als Pupilsje”, zegt hij lachend. “Dat is de mascotte van de korfbalvereniging.” Op zijn pak staat de Instagram van de RSKV Erasmus.

Vanaf het moment dat de deuren opengaan, stromen eerstejaars, gidsen en leden van verenigingen langzaam binnen voor een avond vol zang, alcohol en gezelligheid.

Openingsact

“Vanavond zijn jullie hier om je longen uit het lijf te zingen met je nieuwe vrienden!”, roept een van de presentatoren als de cantus om 19.30 uur begint. Na een korte lijst huishoudelijke regels wordt de openingsact aangekondigd.

De Erasmus Music Association (EMA) verschijnt op het podium. “We willen jullie horen zingen; we willen jullie zien dansen”, roept de zangeres door haar microfoon. “Kunnen jullie dat doen?”

Zo aan het begin van de avond, met een zaal die nog langzaam volstroomt en alcohol die nog niet echt vloeit, blijft de reactie rustig. Toch staat een aantal mensen op om te dansen – vooral gidsen en verenigingsleden die beter bekend zijn met de cantus dan de eerstejaars.

Met een laatste nummer – Shut Up and Dance – zet de openingsband een knallend einde neer. Inmiddels zijn meer en meer mensen opgestaan, en dansen en springen ze door de zaal.

Scheve toren van pitchers

Tijd voor pauze. Met even niets anders te doen dan praten, bier halen en bier drinken, begint een groepje dichtbij het podium aan een pitchertoren. Om de toren – bestaande uit lege water- en bierpitchers – zo hoog mogelijk te maken, wordt er zelfs op de banken gestaan.

Vier rijen verderop krijgt een andere tafel in de gaten wat er aan de hand is. De jongens nemen het op zich om een nóg hogere stapel te bouwen, die om dreigt te vallen met elke nieuwe pitcher die erbij komt.

Eerstejaars

Aan de andere kant van de zaal zitten drie eerstejaars. Op de vraag wie het beste kan zingen, wijzen twee van hen direct naar hun bruinharige vriend. Hij schudt hevig met zijn hoofd. “Echt niet! Ik kan helemaal niet zingen.”

Vince, die aan de start staat van IBEB (International Bachelor Economics and Business Economics), zit alleen. Hij heeft zijn groepje nog niet gevonden, maar dat houdt hem niet tegen. Hij bladert door de cantuscodex die op tafel ligt. Hij stopt kort bij Africa. “Dit vind ik een heel leuk lied”, zegt hij, “dus ik ben blij dat ze dat gaan spelen.”

Bracchus

Aan het einde van de pauze komen de presentatoren terug: “Klap alsof je beste vriend net is afgestudeerd. Klap alsof de Cantus gaat beginnen en je de beste nacht van je leven zult hebben!”

Feest- en cantusband Bracchus rent het podium op, en het Wilhelmus klinkt door de zaal. Boekjes worden opengeslagen en het meezingen kan nu echt beginnen.

Dansen, zingen, hitte

Bracchus weet de sfeer goed de zaal in te brengen. Bijna niemand zit meer, en er wordt heel wat afgedanst. Ook de stemmen uit het publiek zijn nu goed te horen – de zangers op het podium staan er niet alleen voor.

Maar al dat dansen, zingen en drinken maakt wel dat het steeds warmer wordt in de zaal. Een aantal mensen zijn daarom buiten te vinden, waaronder Tom – lid van De Zeil, de Rotterdamse Studenten Zeil Vereniging. “Moet je kijken wat ik aan heb”, zegt hij, gebarend naar zijn gilet. “Ik heb het echt heel heet!”

Ondanks dat heeft Tom het wel naar zijn zin. Kort voor hij naar buiten ging, speelde de band namelijk Brabant van Guus Meeuwis. “Mijn familie komt uit Brabant, dus dat lied voelt als thuiskomen.”

Op het podium

Binnen is het feest in volle gang. Op de trap naar het podium zitten of staan soms studenten. Af en toe zit de zanger er zelfs naast, wat zorgt voor verbinding tussen de band en de studenten in de zaal, die steeds dichter naar het podium bewegen.

Met het einde van de avond in zicht, neemt de energie in de zaal iets af. De fanatieke dansers blijven in de buurt van het podium, maar degenen die echt niet meer kunnen, zitten op de banken of wankelen naar buiten om een luchtje te scheppen. Toch spoort het slotlied – het Rotterdamlied – ook vermoeide feestzangers aan om de laatste zin luidkeels mee te zingen.