RSC/RVSV-leden wagen zich in de ring tijdens kickboksgala: ‘Iedereen heeft een plan, tot je goed op je neus wordt geraakt’

Geen dansvloer, maar een boksring in de Maassilo op woensdagavond 13 mei. Onder toeziend oog van meer dan duizend toeschouwers vochten zestien studenten van RSC/RVSV acht kickbokswedstrijden uit, na maanden van intensieve voorbereiding.

Eindelijk staat bedrijfskundestudent Sam Keijzer zelf in de ring, na vijf rondes zenuwslopend wachten. Waar ze tijdens de staredown haar lach nog moest onderdrukken, maakt die nu plaats voor opperste concentratie. Het valt even stil in de hoek van familie en vrienden als ze in de eerste ronde al een harde klap in haar gezicht krijgt. Met de opkomende bloeduitstorting verandert ook haar blik in nog meer vechtlust. Sam herpakt zich direct en antwoordt met een rake trap. Haar supporters kunnen opgelucht ademhalen.

Sam is een van de zestien RSC/RVSV-leden die woensdagavond in de ring stond voor het kickboksgala van de vereniging. Die gala’s zijn een relatief nieuw fenomeen binnen studentenverenigingen. Na het eerste studentengala in Amsterdam in 2017 groeide het concept snel uit tot een traditie die niet meer weg te denken is uit de cultuur van Nederlandse studentenverenigingen. “Afgelopen jaar hebben we ruim 25 gala’s georganiseerd voor studentenverenigingen door het hele land”, vertelt Wout Janssen, algemeen directeur van THENEXT-GEN, de organisatie achter de trajecten.

Beter imago

Zelf studeerde Janssen in Groningen, waar hij zag dat veel medestudenten worstelden met mentale problemen. “Voor mij hielp boksen om mijn hoofd leeg te maken en me mentaal en fysiek sterker te voelen”, zegt hij. Vanuit die ervaring ontstond het idee om bokstrajecten aan studentenverenigingen aan te bieden. In drie maanden leren studenten zonder ervaring de basis van de sport, met als doel uiteindelijk de ring in te stappen. “Het imago van de sport is de afgelopen jaren sterk verbeterd, waardoor boksgala’s ook populairder zijn geworden.”

Het traject is intensief. De deelnemers trainen vier keer per week en in de laatste weken zelfs vijf keer. Gedurende het traject vallen veel deelnemers af. Er waren 83 aanmeldingen, waaruit uiteindelijk de zestien meest geschikte boksers werden geselecteerd op basis van niveau en gewicht. Voor de veiligheid mogen tegenstanders maximaal drie kilo van elkaar verschillen.

Elke dag trainen

De 21-jarige Sam kwam vorig jaar al op het idee om zich in te schrijven. “Mijn huisgenoot deed vorig jaar mee. Toen ik haar daar zag staan dacht ik meteen: dit wil ik ook.” Drie maanden geleden meldde ze zich aan, zonder te weten of ze uiteindelijk daadwerkelijk de ring zou halen: eerst moest ze nog door de selectie komen. “In het weekend trainde ik vaak ook nog extra”, vertelt ze.

Het traject vroeg niet alleen veel van haar fysiek, maar ook van haar levensstijl. “Ik ben gestopt met drinken. Dat werd streng geadviseerd, maar uiteindelijk moet dat ook uit jezelf komen. Vroeger ging ik veel uit, maar dat heb ik de laatste maanden moeten minderen.” Vooral nu het weer beter wordt, vindt ze dat lastig. Toch merkt ze ook voordelen. “Ik heb juist meer tijd voor mijn studie, omdat ik nooit meer brak ben. Ik slaap ook stukken beter.”

Bang om knock-out te gaan is ze niet. “Er worden soms rake klappen uitgedeeld, maar dat hoort erbij. Echt knock-out gaan gebeurt niet vaak.”

‘Champ Sam’

Op de avond van het gala loopt Sam gespannen rond in de kleedkamer. Haar haren zijn ingevlochten, haar handen worden ingetapet en haar gezicht ingesmeerd met vaseline. Samen met haar trainer neemt ze nog een laatste keer de tactiek door: dekking hoog houden, rustig blijven ademhalen, veel frontkicks en alles geven. Ze kan rekenen op genoeg support. In de zaal wachten familie, vrienden en huisgenoten haar op, herkenbaar aan petjes met de tekst ‘Champ Sam’.

Vanuit de kleedkamer heeft ze goed uitzicht op de eerste wedstrijden. Zelf mag ze als zesde de ring in. Haar tegenstander kent ze goed. “Ik denk dat het een gelijkwaardige wedstrijd wordt. Ze kan goed boksen en is heel fit, maar ik ga er wel vanuit dat ik kan winnen.”

“Net als iedere andere sport is het lastig om de technieken van het kickboksen in drie maanden volledig te beheersen”, legt assistent-trainer Sil Fortes uit. “Soms zit er een natuurtalent tussen, maar meestal ziet het er voor een ervaren bokser technisch wat rommelig uit”, vertelt hij. “Maar het publiek merkt daar nauwelijks iets van. Die komen voor de spanning en de beleving.” En aan beleving ontbreekt het niet. Fortes kijkt zichtbaar zijn ogen uit naar het studentengala. “Dit is veel spectaculairder dan de gala’s waar ik normaal zelf vecht.”

Ruim duizend toeschouwers vullen de zaal, strak in pak of in korte galajurken. Grote spandoeken gaan de lucht in en bij iedere opkomst schieten vlammen uit het podium omhoog, waardoor de warmte door de hele zaal trekt.

Bij het gala is ook de Nederlandse kickboksbond WPKL aanwezig, waardoor het om officiële wedstrijden gaat. Wel zijn er aangepaste regels: de wedstrijden duren drie rondes van anderhalve minuut en er wordt gevochten met zwaardere handschoenen om de impact van de klappen iets te verminderen. Normaal duren rondes drie minuten en loopt het aantal rondes uiteen van drie tot maximaal twaalf.

Sowieso een winnaar

Sam blijkt gelijk te hebben over haar partij: het gevecht is spannend en gelijkwaardig. In de eerste ronde krijgt ze harde klappen in haar gezicht, maar ze weet zich te herpakken. Met een blauw wordend jukbeen blijft ze ook in de tweede ronde vol de aanval zoeken en verrast ze haar tegenstander met een paar rake klappen. Uiteindelijk verliest ze nipt op punten, maar volgens de commentator was het ‘super close’.

Toch overheerst trots boven teleurstelling. Met tranen in haar ogen valt ze haar coach in de armen. “Ik ben zó blij dat ik dit heb gedaan. Het voelt bijna alsof ik gewonnen heb, maar ze heeft me wel flink te pakken gehad”, lacht ze tussen de tranen door. Coach Jay da Veiga Monteiro is het met haar eens. “Op het moment dat je de ring instapte, was je al een kampioen. Je hebt laten zien hoeveel wilskracht en doorzettingsvermogen je hebt.”

In het slotstuk van de avond vecht Luuk Arensman. Voor hem stond deelname al lang op zijn bucketlist. “En het is natuurlijk altijd lekker om vlak voor de zomer fit te worden”, grapt hij.

Eerste biertje in maanden

Net als Sam vond Luuk vooral de aanpassingen buiten de trainingen zwaar. “Ik ben gestopt met roken en drinken. Uitgaan zonder alcohol vond ik niks aan, maar in de kroeg een 0.0 drinken ging prima.” Hoe hij zijn kansen inschat? “Iedereen heeft een plan totdat je goed op je neus geraakt wordt. Ik hoop dat ik rustig kan blijven zodat het technisch goed blijft, dan kan ik denk ik wel winnen.”

Dat blijkt hij goed te hebben ingeschat. In een spectaculaire slotpartij trekt Luuk uiteindelijk aan het langste eind. Het publiek gaat nog één keer volledig uit zijn dak en schreeuwt harder dan de hele avond ervoor. Bij iedere rake stoot of trap zwelt het geluid verder aan. Hoewel het gevecht van beide kanten keihard is, hangt de overwinning steeds nadrukkelijker in de lucht voor Luuk. Na de uitslag vallen de twee vechters elkaar sportief in de armen – een scherp contrast met de felle strijd van enkele minuten daarvoor. Vanuit de ring viert Luuk zijn overwinning samen met zijn supporters.

Na de wedstrijden moeten de boksers verplicht twintig minuten rust nemen, voordat eindelijk het eerste biertje in maanden wordt opengetrokken. In de Maassilo barst vervolgens het feest los.