Roken, huilen en zoenen in het Pierre Bayle Monument

Met vrienden filosofeert Giselle over hoe ze de beste plek voor stiekeme bezigheden op de campus zouden gebruiken.

Sommige dingen laat je liever niet zien op de universiteit. Zo maakt studeren me geregeld verdrietig. Wanneer ik zo lang naar een tekst heb gestaard dat woorden hun betekenis verliezen. Maar in het openbaar huilen doe ik liever niet. Ik ben ook niet het soort student dat zonder gêne zoent waar iedereen bij is. En als ik al zou roken, zou ik dat zeker niet doen op de campus die we schoon moeten houden voor toekomstige student Rosa.

Gelukkig heb ik de beste plek gevonden om dit soort bezigheden stiekem toch te doen. Het is geen wc of trappenhuis of andere verdrietige betonnen plek. Maar een bankje dat op bomen uitkijkt en van alle kanten aan het zicht is onttrokken. Een kunst werk: het Pierre Bayle Monument.

In het noordoostelijkste hoekje van campus Woudestein, achter Theil, bij dat veldje met die spiegelende druppel, waar je langs fietst als je vanuit Kralingen komt. Daar staat een huisje, een prieeltje, met aan vier kanten een nis met een bankje erin. Het gebouwtje is aan alle kanten open. Alleen is hij zo in het bosje aan de rand van campus geplaatst, dat het achterste bankje niet te zien is. Tussen die bomen en de muren van het monument kunnen mensen je nauwelijks vinden.

Rondom het beschutte bankje vind ik een grote hoeveelheid peuken. Ik ben niet de eerste die hier iets probeert te verbergen. Het bankje lijkt van hout maar is eigenlijk van koud koper. En op het bankje en op panelen om me heen staan quotes uit het werk van filosoof Pierre Bayle die eind zeventiende eeuw in Rotterdam woonde en vooral bekend stond om zijn religieuze tolerantie. “Het kwaad dat men van atheïsme kan verwachten is zo gering dat god daarom geen wonderen heeft gedaan om dat tegen te gaan.” Hij was zijn tijd ver vooruit. Driehonderd jaar na zijn dood kies ik ervoor om te geloven dat hij vandaag ook met een vooruitziende en vergevingsgezinde blik zou kijken naar onze ongeoorloofde activiteiten.

Met vrienden filosofeer ik over het beste gebruik van het monument voor Pierre Bayle. De een zegt: eerst huilen, dan zoenen, tot slot roken. Met als tweede optie roken, huilen, roken, zoenen, roken. Een andere vriend zou beginnen met huilen, dan roken en positief afsluiten met een zoen. In welke volgorde zou jij zoenen, roken en huilen? Mijn volgorde blijft geheim, dat is tussen mij en het monument.