Bodempje dame blanche

Giselle komt via de logistiek en een sensuele film in een existentieel gesprek terecht, terwijl ze samen met een vriendin een dame blanche verorbert.

Om geld te besparen heb ik thuis al gegeten en nu zit ik in dit restaurant naar het eten te kijken. Er komen borden voorbij met mosselen en biefstuk. Verderop zie ik heterokoppels aan tafels oesters eten. Ik zit op een barkruk, met mijn rug tegen de bar en mijn benen over elkaar. Mijn voet bungelt in het gangpad en hindert het bedienend personeel dat langs mij van de keuken naar de vloer en terug loopt.

Ik drink prosecco met gin met een van de weinige economiestudenten die ik ken. We hebben elkaar te lang niet gezien. Ze heeft een oprechte passie voor de financiële aspecten van logistiek en die kan ik nooit helemaal rijmen met haar talent voor full glam make-up. Ze vertelt me dat ze over een paar maanden terug zal verhuizen naar haar thuisland.

Dit was genoeg reden voor haar vriend om het uit te maken. Na een paar romantische maanden schrok hij van het vooruitzicht dat ze niet altijd in zijn buurt kon zijn en maakte hij er meteen een einde aan. We proberen tevergeefs zijn gedachtegang te begrijpen.

Mijn linkeroog zit vastgezogen aan het TV-scherm waarop een man een vrouw slaat met een tak. Erotisch bedoeld, denk ik? Mijn rechteroog dwaalt af naar de spiegels op de muur. Ik zie mezelf recht mijn rug.

Mijn vriendin haalt een hand door haar bob en zegt schertsend: “Ik ga op een dag toch dood?” Ik richt mijn ogen weer op haar gezicht en zie een fronsje tussen haar strakke wenkbrauwen. Haar blik dwaalt af over de oesterkoppels en ze denkt na. “Ik wil de tijd die ik heb vullen met de mensen waar ik van hou. Ik weet dat er een afscheid komt, dat maakt wat daarvoor komt juist bijzonder.”

We bestellen een dame blanche: vanille-ijs met warme chocoladesaus, en vragen om twee lepels. Een jongen zet de grote coup tussen ons in. Mijn vriendin stopt me voor ik mijn eerste hap kan nemen om een foto van me te maken. Nu glimlach ik voor altijd in haar telefoon. Tussen kleine hapjes kletsen we door. Er blijft een bodempje ijs liggen. Geen van beiden maakt het op.