Hoe Krish Raghav zijn frustraties over de woningmarkt in een vervreemdende game goot

Hoe surreëel is de Nederlandse huizenmarkt voor iemand die er voor het eerst mee te maken krijgt? Niets dat dat gevoel zo inzichtelijk maakt als de game Don’t get your hopes up, gebaseerd op de eigen ervaringen van EUR-medewerker Krish Raghav in Amsterdam.

De 34-jarige Krish Raghav – bril met zwart montuur, overhemd en een gebreid nephorloge – werkt in het dagelijks leven als communicatiemedewerker bij UNIC, het internationale universiteitsnetwerk dat door de Erasmus Universiteit is opgericht. “Ik doe de communicatie voor tien universiteiten, in twaalf talen.”

Drie jaar geleden kwam Raghav – geboren in India, opgegroeid in Singapore – vanuit Beijing naar Nederland en vond uiteindelijk een huis in Amsterdam, samen met zijn vriendin Yan, die promoveert bij de ESSB. “We besloten om een nieuw leven op te bouwen in Amsterdam, omdat we daar al een aantal mensen kenden.”

Horrorachtig

Zijn creatieve blik op deze nieuwe wereld verwerkte hij in een zelfgemaakte, surrealistische game. De game met de titel Don’t get your hopes up is een visual novel, een soort interactief stripboek, gebaseerd op de zoektocht naar een huis en de frustraties en verwondering die Yan en hij daarbij voelden. “De titel van de game is een letterlijke quote van een huiseigenares tijdens een bezichtiging”, grinnikt Raghav. In de game krijgt de Amsterdamse huizenmarkt een bijna horrorachtige vorm, die op een vervreemdende manier regelmatig komisch uitpakt. Het spel is gratis beschikbaar op Steam en is al zo’n dertigduizend keer gedownload.

Raghav heeft al op heel wat plekken in de wereld gewoond – India, Singapore, China en de Verenigde Staten – toch was de Amsterdamse woningmarkt een shock voor hem. “Het was verschrikkelijk”, zegt hij over de zoektocht naar een huurappartement. “In Beijing kreeg je tenminste nog woningen te zien. Shitty appartementen, maar toch. In Amsterdam was het al een drama om een bezichtiging te krijgen. We stuurden tweehonderd mails, kregen misschien vijftien of twintig antwoorden, mochten er tien bezichtigen, en één daarvan leverde dan misschien een aanbod op.” In de game kan de speler deze frustrerende bezigheid zelf beleven door repetitief te klikken op makelaarslogo’s.

Vervloekt appartement

Het verhaal in de game voltrekt zich gedurende een week, en elke dag mag de speler één of twee huizen bezichtigen, geïnspireerd op de huizen waar Yan en Krish zelf naartoe mochten. Het zijn de meest vreselijke appartementen. “De woningen die niemand anders wilde hebben”, zegt Raghav over zowel de game als de werkelijkheid.

In de game zit een appartement dat zich op één kamer na volledig onder de grond bevindt, tientallen verdiepingen de grond in. “Dit is het meest vervloekte appartement wat ik ooit heb gezien”, zegt Yan hierover in de game. “Dit heeft ze ook echt gezegd”, vertelt Raghav. “Al had het echte appartement niet zoveel verdiepingen als in de game.”

Paddenstoel

Soms is de werkelijkheid gekker dan fictie. Een van de appartementen die hij bezichtigde had een gat in het dak, dat was dichtgeplakt met ducttape, herinnert hij zich. En in een appartement van een vriend groeide een paddenstoel uit een scheur in de muur. “Die zag eruit als een stel hersenen”, zegt Raghav. “Geen idee waarom ik dit niet in de game gestopt heb.”

Het makelaarscircus leverde Krish en Yan nooit een huis op, dat lukte uiteindelijk via-via. “Een klasgenoot bij Nederlandse les vertelde dat haar man een appartement te huur had. En ze vond mij wel aardig, dus als we het wilden hebben, dan kon dat. En dat wilden we wel!”

Anime-erotica

Don’t get your hopes up is grotendeels de huisvlijt van Raghav zelf. Ervaring met gamedesign had hij nog niet, behalve dan met het maken van de satirische minigame Sandwich or dumpling,waarin de speler van twee afbeeldingen moet bepalen of het een sandwich is of een dumpling.

De nieuwe game is een stuk ambitieuzer. “Ik heb eerst een storyboard gemaakt”, vertelt hij over de ontwikkeling ervan. “Toen heb ik daar een interactieve verhaalstructuur van gemaakt met Ren’Py, een game-engine die normaal voor erotische visual novels wordt gebruikt. Dat was wel grappig: in bijna alle templates die ik gebruikte moest ik de standaardnamen wijzigen omdat ze verwezen naar anime-erotica (Japanse erotische cartoons, red.). Maar mijn game ziet er heel anders uit!”, bezweert hij lachend.

De gamemuziek is het enige onderdeel dat hij niet zelf produceerde. De synth pop van Simon Frank en de Rotterdamse band Neighbours burning Neighbours versterken het unheimische gevoel van de game.

Comics

Dat hij een game maakte, komt niet helemaal uit de lucht vallen. Hij heeft al meerdere comics op zijn naam staan, soms gepubliceerd in grote internationale media. Voor The Washington Post tekende en fotografeerde hij tijdens de coronacrisis het verblijf van Yan en hem in een Chinees quarantainehotel, drie kamers van elkaar verwijderd. En op de site van Al Jazeera vertelt hij in een geïllustreerd verhaal over de complexe relatie met zijn inmiddels overleden vader. Daarnaast maakte hij comics over de muziekscene in Beijing, bullshit jobs in China en over de invloed van Chinezen op de Jamaicaanse reggaecultuur.

Het maken van comics is hard werken voor Raghav. “Over het denkproces heb ik geen controle. De ene keer ben je heel geïnspireerd, de andere keer niet. Soms leeft een spelidee al een jaar in mijn hoofd voordat er iets op papier komt.” Het makkelijkste vindt hij het uiteindelijke schrijven en storyboarden. “Vanaf daar gaat het allemaal vanzelf”, zegt hij.

Hard werken

Voor het tekenen heeft hij eigenlijk geen talent, biecht hij op, maar dat maakt het proces makkelijker, vindt hij. “Dat is voor mij geen creatief proces, dus inspiratie is niet nodig. Ik moet er simpelweg hard voor werken en dat is te plannen.”

Iedereen kan leren tekenen, denkt de autodidact. “Ik had rond 2010 een blog, en om me te onderscheiden tekende ik er plaatjes bij met stokpoppetjes. Later ging ik ermee verder op Facebook, en de comics werden daar heel populair. Daarom ben ik aan de slag gegaan om mezelf beter te leren tekenen, bijvoorbeeld door mezelf in verschillende poses te fotograferen en dat dan te over te trekken op vloeipapier”, vertelt hij. “Dat bewerkte ik dan weer verder in Photoshop. Hoe vaker ik dat deed, hoe beter ik in anatomie werd. Ik trek nog steeds foto’s over als ik een lastige pose moet tekenen.”

Moerasdieren

In de game zitten allerlei observaties die Krish deed sinds hij in Nederland woont. “Ik heb me verdiept in de bouw van Amsterdam, hoe de stad rust op rottende houten palen en langzaam wegzakt. Mensen vergeten soms dat het eigenlijk een moeras is.”

Het komt in de game terug als ‘het moerasappartement’, gebaseerd op de werkelijke bezichtiging van een huis waarvan één kamer om onverklaarbare redenen een hele hoge luchtvochtigheid had. In het virtuele appartement zit een diep moeras dat wordt bewoond door bedreigde en uitgestorven Nederlandse dieren en planten, zoals de kemphaan, de snuitbijvlieg en de zwartblauwe rapunzel.

Zijn fascinatie voor Nederlandse dieren houdt niet op bij de uitgestorven soorten. De Amsterdamse stadsduif heeft een speciaal plekje in zijn hart. “Er is een groep vrijwilligers met de naam Pidgeon Rescue, die iedere week de duiven op de Dam helpt om afval zoals draad of plastic dat om hun pootjes heen zit te verwijderen. Stringfoot noemen ze dat, dat kan heel gevaarlijk zijn voor duiven.” Hij wilde eigenlijk een comic over ze maken. “Amsterdammers haten duiven, ze zien ze als vliegende ratten, maar ik vind het mooi om te zien dat er een groep is die wel naar ze omkijkt. Weet je, duiven zijn eeuwenlang nuttig geweest voor de mens als communicatiemiddel, dus ze herinneren zich nog steeds dat mensen van ze hielden. Maar wij zijn dat vergeten. Eigenlijk is dat heel sneu.”