Fire door keep shut

Ik heb een vriend met blonde krullen die in Cambridge heeft gestudeerd. Vier winters geleden zocht ik hem voor het eerst op. Ik fantaseerde over lange gangen waar de slimste jonge mensen ter wereld enerverende gesprekken voerden tussen schilderijen van dode geniën. Ik was benieuwd hoe ik me zou voelen in de overdaad van de Engelse überuniversiteit. Juist omdat ik verknocht was geraakt aan het grijze beton van de Woudesteincampus, omdat je zelf dan zo lekker kan stralen.

Het eerste wat ik leerde was dat mijn vriend studeerde aan een college dat net buiten het centrum op een heuvel lag, naast andere nieuwere, minder chique colleges. ‘Nieuw’ is relatief, want zijn college was ouder dan onze uni. Op zijn campus zag ik jarenzeventigarchitectuur, die in de afgelopen jaren was opgeknapt. Vierkante gebouwen en stijlvolle lantaarnpalen. Klinkt dat herkenbaar?

Tijdens zijn studiejaren woonde mijn vriend op de universiteit. Hij deelde op dat moment een keuken en badkamer met vijf anderen. Jongens, meisjes, alfa’s en bèta’s door elkaar. Dit was ik niet gewend, de tl-buizen in elke gang ook niet. Het opvallendst vond ik dat je geen deur open kon laten staan. Op elke deur een rond blauw plakkaat met ‘Fire door keep shut’.

Dat eerste bezoek ging ik met hem mee naar een diner waar je voor weinig drie gangen kon eten, een formal. We kochten een fles witte wijn bij de Sainsbury’s, want drank is niet inbegrepen. Ik droeg een Marc Jacobs-jurk van zwarte zijde. De jurk was van mijn moeder geweest. De stof aan de onderkant van de jurk was zo geweven dat in de afwisselende glans en mat van de zijde een zwart-op-zwart polkadotpatroon ontstond. Hij droeg een pak ofzo, dat ben ik allang vergeten. De dresscode was best streng. Als je niet het juiste dinner jacket aanhad, kon je als man zomaar gevraagd worden om de zaal te verlaten. Helaas betekende dit niet dat iedereen er goed uitzag. Het was makkelijk om er volledig binnen de regels slecht uit te zien.

Het diner was aan lange houten tafels in een hall met houten lambrisering. Het was een rustige avond, er zaten geen professoren aan de eretafel, die haaks op een verhoging stond. Ik was een beetje zenuwachtig voor het eten. Eerder op die dag had ik bij de lunch in de buttery een groene slurrie gezien, die voor veel Britten normaal is: mushy peas.

Het eten was klassiek, het ‘goed stuk vlees’ stond centraal. Koffie na afloop werd geserveerd in kop en schotel met het logo van de universiteit erop. Mijn vriend verzamelde dit servies en stopte het schoteltje in zijn binnenzak. We liepen snel de zaal uit. De deur sloeg achter ons dicht: “Fire door keep shut.”