Advertentie

Wants

De docent vraagt achteraf wie van ons een bacheloropleiding in het Engels heeft gevolgd. Ik steek mijn hand op. “Die kunnen meestal niet zo best schrijven in het Nederlands”, zegt de docent. “We gaan sowieso bij jullie allemaal dat academische d’r uit werken.”

Ik fiets naar huis. In Rotterdam nam ik altijd de metro, waar mensen alleen naast elkaar gingen zitten als het echt niet anders kon en er tussen Beurs en Blaak uilen en zeeschildpadden voorbijkwamen op de wanden van de tunnel. Voor een brug moet ik wachten op een plezierbootje. Ik denk terug aan een van de weinige keren dat ik naar de uni fietste in Rotterdam. Mijn fiets was verroest, lomp, en had maar één hele lage versnelling. Toen ik de Erasmusbrug over ging, moest ik door het gebrek aan weerstand als een gek trappen om de helling over te komen. Een groep cruiseschipgasten moedigde mij al juichend en klappend aan.

Mijn huidige kamer is een stukje groter dan mijn kamer in Rotterdam, en het huis is een stuk schoner. Waarschijnlijk komt dit doordat er een schoonmaakrooster is. Mijn oude huisgenoot en ik sturen elkaar foto’s van onze nieuwe, fijnere leefsituaties. Een van mijn nieuwe huisgenoten is jarig geweest. We eten op haar kamer taart. Ze vertelt over haar studie: “Het is wel oké. Ik hoop wel dat ik binnenkort ergens passie voor krijg.”

De volgende dag is zelfstudiedag. Ik zit in de achtertuin met mijn laptop en een glas water. Op de rand van het glas loopt een wants recht vooruit en dus rondjes. In een mailtje over de diploma-uitreiking in Rotterdam staat dat ze willen weten wat ik wil zeggen tijdens mijn speech, het moet positief en opbeurend zijn. Tien minuten staar ik denkend over de speech naar de wants, die nergens komt. Hierna help ik het insect via mijn vinger naar de betegelde grond, waar het meer kanten op kan. Mijn laptop sla ik dicht. Ik bedenk wel wat.

Advertentie