Krijg je toch gewoon een nieuwe

EM recenseert één van de vijf aanbieders in het foodcourt. Vandaag: Starbucks.

Wat: Vanilla Spice Latte

Prijs-kwaliteitverhouding: espressokoffie met vers gestoomde melk, vanillesiroop, afgetopt met slagroom en kardemom. De Starbuckswebsite meldt: dat ‘Vanilla is the world’s second most expensive spice by weight. Cardamom is number 3’. Zo bezien valt de prijs – € 3,65 – enorm mee.

Wachttijd: normaliter zijn de rijen met armlastige studenten bij de campus-Starbucks ellenlang, maar deze donderdagmiddag rond half 4 ben ik meteen aan de beurt.  

Smaak: absoluut eens wat anders dan gewone koffie, cappuccino, espresso of caffé misto. Dit natuurlijk dankzij de vanille en kardemomkruiden. De vanilla spice latte is wel wat aan de zoete kant – de website spreekt eufemistisch van a touch of sugar –  en hij wordt zoeter naarmate de bodem in zicht komt. De latte vult als een dolle.

Bediening: absoluut voorkomend en efficiënt. En het systeem van je naam op je beker laten zetten, en wachten tot je naam klink, werkt altijd goed – okay er moet geen rij van een man of tien staan met dezelfde naam, maar die kans lijkt verwaarloosbaar klein.

Bijzonderheden: gevraagd naar de ingrediënten, neemt de jongen die zojuist mijn drank in elkaar gesleuteld heeft ruim de tijd om een en ander toe te lichten. Als hij hoort dat ik hem iets te zoet vind (dat komt door de vanillesiroop) krijg ik – ondanks mijn tegenwerpingen – een bon voor een gratis koffie mee met hierop de tekst: if we didn’t make your day better, we hope this helps. Service.

Zitplaatsen: best veel, maar gezien de populariteit van de koffieketen nooit genoeg.

Eindoordeel: 7,5

Gert van der Ende