Universiteitsraad en Erasmus Magazine moeten elkaar scherp houden

Je kunt de universiteit zien als een lichaam, waarbij de organen de boel controleren en in goede banen leiden, zodat het lijf niet stilvalt. Hoofdredacteur Wieneke Gunneweg reflecteert op de rol van twee van die organen: de Universiteitsraad en Erasmus Magazine, en hoe die elkaar scherp moeten houden. Organa sana in corpore sano.

In het buitengewoon lezenswaardige artikel van collega Elmer Smaling over cameratoezicht op de campus, constateert hij meerdere opvallende dingen. Dat je als medewerker of student niet ongezien over de campus kan lopen, er is altijd een camera die je kan volgen. Dat de camera’s soms helpen bij het vangen van boeven, maar vaak ook niet.

Maar de belangrijkste ontdekking vind ik dat de Universiteitsraad, als orgaan dat namens studenten en medewerkers het beleid en de besluiten van het bestuur controleert, jarenlang buitenspel stond als het gaat om de inzet van camera’s op de campus. De raad heeft instemmingsrecht op het plaatsen of verplaatsen van camera’s op campus maar kreeg daar de afgelopen jaren niks van voorgelegd, terwijl er wel degelijk nieuwe camera’s op de campus verschenen, al was het maar doordat er nieuwe gebouwen werden geopend.

En dat is een kwalijke zaak, omdat de Universiteitsraad net als Erasmus Magazine onderdeel is van het democratische lichaam van de universiteit.

Ik sluit me daarom aan bij de opmerkingen van een van de sprekers in het verhaal, Jiska Engelbert, over het functioneren van de Universiteitsraad. Ze zegt dat de raad niet alleen een adviserende rol heeft, maar ook (of vooral) een controlerende rol die keuzes van het bestuur moet kunnen goed- of afkeuren.

Erasmus Magazine ziet het de laatste jaren te vaak dat de medezeggenschap de kritische rol wordt ontnomen, of zich laat ontnemen, door al in allerlei voortrajecten mee te denken over het beste beleid. Klinkt constructief, kun je denken, maar hoe kun je nog kritisch zijn op beleid waaraan je zelf hebt bijgedragen? Insert > WC-eend.

Te vaak zien we dat grote discussies over principiële punten niet meer worden gevoerd in de openbare vergaderingen, maar vooraf al zijn afgekaart. Bij de plaatsing van camera’s op de campus, typisch een onderwerp dat alle campusgebruikers raakt en dus democratische controle verdient, werd de raad zelfs helemaal niet goed geïnformeerd.

Gelukkig is er dan Erasmus Magazine dat de controlerende functie vanuit journalistiek perspectief oppakt, tijd neemt om zaken goed uit te zoeken, vragen te stellen en informatie openbaar te maken.

Ik vind het goed dat de beleidsmakers beterschap hebben beloofd, en dat de Universiteitsraad het onderwerp inmiddels ook weer scherp heeft als onderdeel van hun verantwoordelijkheid als medezeggenschapsorgaan. Zo houd je elkaar als controlerende organen scherp en het lichaam van de universiteit gezond. En daar gaat het om.