Diego, Dora en Alicia
Mijn kinderen Pippi en Lente, zijn dol op Dora en Diego. Voor de goede orde, dat zijn tekenfilmfiguurtjes. Laatst nog keken wij naar Diego en het Dinosaurusavontuur. Tjonge, wat een verhaal. Diego is ‘redder’ en gaat altijd op pad om lieve hulpeloze diertjes te redden. Hij weet nooit wie gered moet worden, maar dat weet zijn pratende en zingende camera altijd wel. Zo komt hij te weten dat Maja de Majasaura die net uit haar dino-ei is gekropen, haar familie kwijt is en geholpen moet worden. Maar het is uitkijken hè. De dinowereld zit vol gevaar en vooral de Trodonsaurussen zijn nare beesten die het feestje willen verpesten. Gelukkig krijgt Diego hulp van Dora. Zij is ‘ontdekker’. Ze heeft geen idee waar ze heen gaat, maar gelukkig heeft zij een zingende en pratende landkaart die haar de weg wijst. Zo komen we al snel te weten waar Maja’s familie precies uithangt – eerst langs de modderkuilen en puntige rotsen, en dan langs de vulkaan die op uitbarsten staat. Maar dan zijn er nog problemen die niet door pratende kaarten of zingende camera’s, Diego of Dora opgelost kunnen worden. De diertjes worden ziek! Gelukkig is er dan nog ‘onderzoeker’ Alicia. Zij heeft geen zingende of pratende attributen en maakt slechts gebruik van één ding: haar gezonde verstand. En daarmee maakt ze alles in orde – gewoon door te kijken naar de oorzaak van de problemen en die dan weg te nemen. Diertjes beter, het avontuur is klaar.
Er zijn hele DVD-series over ‘ontdekker’ Dora, en ‘redder’ Diego uitgegeven, maar die ‘onderzoeker’ Alicia hangt er altijd maar een beetje op de achtergrond bij. Jammer vind ik dat! Grappig genoeg zie je dat de universiteit ook bevolkt wordt door Diego’s, Dora’s en Alicia’s. Wetenschappers lopen vaak in de baas zijn tijd reddertje te spelen. Van die figuren die het liefst de mensheid van de ondergang redden. En daar staan dan weer andere wetenschappers tegenover die deze redding compleet fout vinden en de mensheid proberen te redden van deze redders. Ook heb je ontdekkers – mensen die ’s ochtends geen idee hebben wat ze ’s middags gaan ontdekken. To boldly go where no one has gone before. Dat soort werk. Vaak stom toevallig dingen ontdekken en dat dan serendipiteit noemen, want dan is het wél wetenschappelijk. En dan zijn er nog de onderzoekers – wetenschappers die helemaal geen mensen willen redden, geen nieuwe dingen willen ontdekken, maar gewoon willen onderzoeken hoe de dingen in elkaar steken en waarom.
Ik meen steeds vaker Dora’s en Diego’s in het (sociaal)wetenschappelijke bedrijf te zien en steeds minder Alicia’s. Maar wat wil je – Alicia kan kennelijk de kinders al niet boeien dus waarom zouden volwassenen wel in haar geïnteresseerd zijn? Jammer!
Toen Peter Achterberg, cultuursocioloog aan de FSW, hoorde dat het thema van het zomernummer van EM infantilisering was, greep hij zijn kans!
