Lieve Albron,

Als ik de berichten die mij om de oren vliegen mag geloven, is
het slecht gesteld met uw catering. Uit een door u zelf gehouden
klanttevredenheidsonderzoek blijkt namelijk dat u een onvoldoende
scoort. Mijn nichtje zou flauw zeggen: ‘U bakt er niets
van!’

Ik moet u eerlijk bekennen, ik eet nooit in uw restaurant. Nee dit
is niet waar: eens in de zoveel tijd werk ik – bij gebrek aan betere
alternatieven – een belegd broodje van u naar binnen.
Desalniettemin kan ik me inleven in de klachten van studenten
en medewerkers die dagelijks zijn aangewezen op uw catering.
De reacties liegen er niet om: de kwaliteit is slecht en de prijzen
zouden een aanslag zijn op de portemonnee. Bij de Voedselbank
zouden die arme studenten en medewerkers waarschijnlijk beter
af zijn. Maar goed, het is hier niet de plaats om problemen
eindeloos te herkauwen. Het is tijd om dit voortdurende probleem
op te lossen, en jegens elkaar een constructieve houding
aan te nemen. Hierbij een eerste aanzet.

Welnu, als u nou eens zou beginnen met het multicultureel maken
van uw aanbod. Bijvoorbeeld: harrira-soep, couscous, roti,
stamppot met halal-worst, en rijkelijk gevulde Turkse erwtensoep
en linzensoep. Heerlijke gerechten die op geniale wijze tegen
een relatief lage kostprijs klaargemaakt kunnen worden.

Vervolgens zoekt uw kok vrijwilligers –buurtbewoners, ouders,
studenten en docenten – die samen met hem zorgdragen voor
de gerechten. Om de kosten enigszins te drukken produceert u
de ingrediënten zelf in een door u op te zetten campusmoestuin.
Met dit concept verwezenlijkt u meerdere doelen tegelijk:
relatief lage kosten, culinaire kwaliteit en een groot MVOgehalte.
Overigens is dit een beproefd concept; onze straat- en
stadsfilosoof Henk Oosterling past het toe op de
Bloemhofschool in Rotterdam-Zuid.

Elfahmi el Bouazati is rechtenstudent