Column & Gesnapt

De drie columnisten van het Erasmus Magazine zijn:
- Peter Achterberg
- Elfahmi el Bouazati
- Tim de Mey

In de rubriek Gesnapt geven studenten hun mening over uiteenlopende onderwerpen.
Iedere week reageren andere studenten op nieuwe stellingen.

Ingezonden brieven

Beoordeel mij op mij en niet op mijn geslacht of netwerk

Enkele weken geleden heb ik een open brief (EM #06) gestuurd naar deze rubriek in
reactie op het artikel ‘Komt het omdat ik een vrouw ben?’ Ik had niet verwacht dat
mijn brief zoveel teweeg zou brengen, en gezien de deels op de persoon gerichte reacties
gepubliceerd in het afgelopen magazine, wil ik de punten die ik probeerde te
maken herhalen en, waar mogelijk, verder toelichten.

Laat ik duidelijk zijn, ik vind het percentage vrouwelijke hoogleraren schromelijk
laag en zou dit graag omhoog zien gaan, daarnaast ontken ik de bevindingen in het
proefschrift van Van den Brink niet. Hierin stelt zij dat hoogleraarsbenoemingen
vaak omgeven zijn door onbewuste processen die de beslissingen van de commissie
beïnvloeden. Waar het mij om gaat is het beeld van de vrouw als slachtoffer, iemand
die zich per definitie in de zwakkere rol bevindt, en het voorstel om hier iets aan te
doen door middel van quota, gegeven in het bewuste artikel.

Ik realiseer mij dat mijn opmerking dat vrouwen wellicht minder werkijver tonen, in
het verkeerde keelgat is geschoten bij velen, zeker omdat het originele artikel beschrijft
dat vrouwelijke academici nauwelijks vaker in deeltijd werken dan mannelijke
academici. Maar is het aantal contract-uren reflectief voor het aantal uren wat
men besteedt aan onderzoek? Onderzoek (Kidder, D. L. 2002) laat zien dat vrouwen,
in lijn met genderstereotypen, vaker helpen: gedrag buiten het formele takenpakket
om. Goed voor de organisaties, maar slecht voor de helpers zelf. Bij hetzelfde aantal
uren heeft een niet-helper nou eenmaal meer tijd voor de eigen taken dan een helper.
Of dit meegenomen moet worden in de beoordeling van de werknemer, is een
andere vraag.

Zoals enkele geïnterviewden in het artikel stellen, wil ook ik graag beoordeeld worden
op wie ik ben en wat ik heb gedaan in plaats van mijn vrouw-zijn of wie ik toevallig
ken. Ik pleit daarom voor harde prestatie-eisen in een open proces. Echter, harde
eisen zijn in mijn ogen slechts een middel op weg naar een hoger doel: transparante
beslissingsprocessen. Een van te voren vastgesteld aantal publicaties in een
van te voren vastgesteld niveau van tijdschriften in combinatie met een eis van publieke
waardering (citaties) zou wat mij betreft leidend moeten zijn in benoemingen,
al kan ik mij voorstellen dat er ook andere factoren mee zouden moeten spelen.
Transparantie is volgens mij dé manier om impliciete processen tegen te gaan.

Daarnaast geeft het een doel waarop zowel mannen als vrouwen zich kunnen richten.
In mijn eigen vakgroep bijvoorbeeld, hebben vorig jaar twee UD’s, beiden gepromoveerd
in 2007, vervroegd promotie gemaakt tot UHD vanwege het voldoen aan
de vooraf gestelde eisen – het betrof hier een man en een vrouw.
Promotie op basis van prestaties kan enkel wanneer er een gelijk speelveld bestaat
voor mannen en vrouwen. De hoogste promotiedruk valt in ons vakgebied veelal gelijktijdig
met de wens om een gezin te stichten. Ik vind dat een termijn van vier
maanden, waarvan drie na de geboorte, simpelweg te kort is om als vrouw weer voluit
mee te draaien.

Kortom, ik roep wederom op om mensen, mannen en vrouwen, te beoordelen op
hun geleverde prestaties en niet op hun geslacht of hun sociale netwerk. Mijn eigen
raad opvolgend kunt u mij voor verder commentaar vinden schrijvend aan papers
voor journals van bepaald niveau opdat ik publieke waardering mag verwerven.

Met vriendelijke groet,
Maartje E. Schouten
PhD Candidate Organization and Personnel Management bij de Rotterdam School
of Management